Vandaag heb ik mijn zelfevaluatie geschreven. Ik ben klaar voor mijn functioneringsgesprek en neem me weer van alles voor. Vanzelfsprekende dingen, die anderen me hebben aangereikt maar die soms ook tegen mijn natuur ingaan. Hoe blijf ik in contact met juist die beloftes en hoe zet ik die neer op een manier dat ik er niet omheen kan?
Om mensen te helpen trouw te blijven aan hun beloftes en ook anderen daar aan te commiteren, kun je al langer je belofte wereldkundig maken op de pledgebank. Een site waar mensen beloftes doen en anderen vragen mee te doen. Ik vind het een mooi initiatief gebaseerd op open source software. Je mag het zomaar hebben. Gemaakt door een groep mensen die schrijven: Mensen bouwen dingen op, niet organisaties.
Tsja, dat is waar, en ook de reden waarom ik geniet van mensen die zich bewust proberen te verbeteren. Dienstbaar aan zichzelf en dienstbaar aan de mensen met wie ze werken. Misschien moet ik maar eens een voornemen op die site zetten.... Het liep er nog niet storm.... Ik snap dat wel... We zijn er niet echt aan gewend open te leggen wat we zelf willen. We praten liever over het beleid en de organisatie.
Ik raad daarom aan: Doe een belofte aan je zelf en commiteer je collega! Is dat geen IPB?
30 mrt 2007
29 mrt 2007
Film downloaden in één sec.
Door gebruik te maken van licht is computerfabrikant IBM erin geslaagd data met een ongekende snelheid heen en weer te laten vliegen tussen verschillende chips. Op deze manier wordt het mogelijk om een complete speelfilm te downloaden in één seconde, belooft IBM.
Het zal echter nog wel even duren voor de topsnelheden binnen bereik komen van de gemiddelde pc. De vinding van IBM zal voorlopig alleen betekenis hebben voor supercomputers.
IBM presenteerde deze week een zogenoemde transceiver, een zender en ontvanger ineen, die in staat is data van de ene naar de andere chip te sturen met een snelheid van 160 gigabit per seconde. Die data gaan niet heen en weer in de vorm van elektrische stroompjes, maar in de vorm van licht. Dat gebeurt in een glasvezelkabel ook, maar de snelheden die daarin mogelijk zijn liggen een factor vier lager dan wat de onderzoekers van IBM nu hebben gepresteerd. De transceiver die zij gisteren presenteerden meet 3 bij 5 millimeter, maar kan door zijn hoge snelheden tegelijk vier miljoen telefoongesprekken in goede banen te leiden.
Deskundigen noemen de ontwikkeling van IBM een substantiële stap vooruit. Het bijzondere is dat de transceiver is vervaardigd met de halfgeleidertechnologie waarmee chips worden gemaakt. Licht is daarmee weer wat verder binnengedrongen in de informatietechnologie. De hoeveelheid informatie die in computernetwerken rondgaat, is zo groot dat elektrische stroompjes een beperking worden; we moeten meer en meer gaan rekenen met licht.
Stel je eens voor wat deze infrastructuur gaat betekenen. Ik ga niet meer naar de mediatheek maar haal het beeldmateriaal even naar me toe. ... en dan te bedenken dat glas over drie maand al onder al onze netwerken ligt. Een revolutie op de achtergrond!
Het zal echter nog wel even duren voor de topsnelheden binnen bereik komen van de gemiddelde pc. De vinding van IBM zal voorlopig alleen betekenis hebben voor supercomputers.
IBM presenteerde deze week een zogenoemde transceiver, een zender en ontvanger ineen, die in staat is data van de ene naar de andere chip te sturen met een snelheid van 160 gigabit per seconde. Die data gaan niet heen en weer in de vorm van elektrische stroompjes, maar in de vorm van licht. Dat gebeurt in een glasvezelkabel ook, maar de snelheden die daarin mogelijk zijn liggen een factor vier lager dan wat de onderzoekers van IBM nu hebben gepresteerd. De transceiver die zij gisteren presenteerden meet 3 bij 5 millimeter, maar kan door zijn hoge snelheden tegelijk vier miljoen telefoongesprekken in goede banen te leiden.
Deskundigen noemen de ontwikkeling van IBM een substantiële stap vooruit. Het bijzondere is dat de transceiver is vervaardigd met de halfgeleidertechnologie waarmee chips worden gemaakt. Licht is daarmee weer wat verder binnengedrongen in de informatietechnologie. De hoeveelheid informatie die in computernetwerken rondgaat, is zo groot dat elektrische stroompjes een beperking worden; we moeten meer en meer gaan rekenen met licht.
Stel je eens voor wat deze infrastructuur gaat betekenen. Ik ga niet meer naar de mediatheek maar haal het beeldmateriaal even naar me toe. ... en dan te bedenken dat glas over drie maand al onder al onze netwerken ligt. Een revolutie op de achtergrond!
28 mrt 2007
Luzie
Vandaag riep iemand tegen me: "Jij hebt ook een blog hè, man wat een stom gedoe! Kun je niks beters bedenken om aandacht te krijgen? Of verwacht je niet dat ik er in kijk? En heb je je wel bedacht welke nare blogs er vlak bij jou in de buurt staan?"
Ik antwoordde: "Nee, als je niet wilt lezen... van mij hoef je niet. Ik vraag je niks en mocht je willen weten waarom ik schrijf: lees mijn blogje 50!" Ik was geirriteerd en dacht: "Ik ben toch ook wel gek ook. Er zijn mensen die het leuk vinden eens wat van me te lezen. Als jij dat niet bent waar moet ik dan last van hebben? Klik dan gewoon niet aan!"
Maar thuis gekomen bleef dat zinnetje van de nare buren bij me haken. Er kan naast mijn blog allerlei smerigheid staan. In de titelbalk kun je zo maar klikken op "next blog" en ik heb niet in de hand waar je dan uit komt....
Dan maar eens aanklikken. Ik vond als eerste LUZIE:
Welcome to my blog! I'm glad you found my site. :) I'm a university student studying to become an elementary school teacher.. which is the career of my dreams. I love to read and I've been a bookworm ever since kindergarten. I also love to write and only rarely miss an opportunity to express myself in writing, be it in German or English.
Natuurlijk is het de statestiek van één, maar wel één die je kan leren dat je niet direct bang moet zijn van je buren. heel vaak heb je wel iets gemeen!
Ik antwoordde: "Nee, als je niet wilt lezen... van mij hoef je niet. Ik vraag je niks en mocht je willen weten waarom ik schrijf: lees mijn blogje 50!" Ik was geirriteerd en dacht: "Ik ben toch ook wel gek ook. Er zijn mensen die het leuk vinden eens wat van me te lezen. Als jij dat niet bent waar moet ik dan last van hebben? Klik dan gewoon niet aan!"
Maar thuis gekomen bleef dat zinnetje van de nare buren bij me haken. Er kan naast mijn blog allerlei smerigheid staan. In de titelbalk kun je zo maar klikken op "next blog" en ik heb niet in de hand waar je dan uit komt....
Dan maar eens aanklikken. Ik vond als eerste LUZIE:
Welcome to my blog! I'm glad you found my site. :) I'm a university student studying to become an elementary school teacher.. which is the career of my dreams. I love to read and I've been a bookworm ever since kindergarten. I also love to write and only rarely miss an opportunity to express myself in writing, be it in German or English.
Natuurlijk is het de statestiek van één, maar wel één die je kan leren dat je niet direct bang moet zijn van je buren. heel vaak heb je wel iets gemeen!
27 mrt 2007
Onderwijsvernieuwing
Als we op scholen, in de docentenkamer of tijdens vergaderingen met elkaar praten over onderwijsvernieuwing (moeten we nou wel of niet vernieuwen en zo ja, hoe en in welke mate), dan zijn er grofweg vijf motieven die de inhoud van het gesprek kunnen bepalen:
Leerpsychologisch motief
Het gaat hier over factoren die het leren van de leerling cognitief en/of motivationeel beïnvloeden.
Arbeidspsychologisch motief
De beleving van onderwijsmedewerkers staat centraal: wil ik dit, kan ik dit, moet ik dit?
Sociaal-maatschappelijk motief
Het betreft de motieven die betrekking hebben op het gebruik van b.v. digitaal instrumentarium bij leren en werken op school enerzijds en het gebruik van die instrumenten in de rest van de samenleving anderzijds.
Bedrijfseconomisch motief
Aan het gebruik van leermiddelen zijn kosten verbonden. Vanuit bedrijfseconomisch perspectief is het zaak die kosten in kaart te brengen en er rekening mee te houden bij het maken van keuzes en het inrichten van de school.
Macro-economisch motief
Nederland Kennisland betekent dat je technologische kennis kunt exporteren. Het onderwijs is de bakermat voor het begrip Nederland Kennisland.
Natuurlijk gaat het soms over het ene motief en dan weer over het andere en ben je als deelnemer aan dit soort gesprekken vanuit het ene motief geneigd wat meer voor te zijn en vanuit het andere motief wat meer tegen. Als dat er maar niet toe leidt, dat je de andere motieven helemaal niet meeweegt in je standpunt. Voor je het weet doe je aan ‘tunnelvisie’, het begin van de zo ongewenste contraproductieve polarisatie.
De wereld ‘gaat digitaal’. Het onderwijs bereidt zich op die omslag voor. Voor de medewerkers in deze branche heeft dat arbeidspsychologisch gezien ingrijpende consequenties, omdat doceren minder centraal komt te staan, digitale informatie belangrijk wordt en in het verlengde daarvan de leerprocesbegeleiding anders vorm gaat krijgen. Een deel van de leerprocesbegeleiding zal worden gerealiseerd met behulp van een digitaal instrumentarium dat veel docenten zich nog eigen moeten maken.
Docenten zouden die verandering van het werk in het ergste geval kunnen beschouwen als een aanslag op hun professionele status, hun identiteit, hun zelfbeeld. Het is de kunst dat schoolorganisaties, de schoolleiders en de onderwijsmedewerkers digitalisering gaan beschouwen als kansen in plaats van bedreigingen. Voorwaar geen sinecure!
(integrale inhoud OVC-link 36 / met dank aan Jos)
Leerpsychologisch motief
Het gaat hier over factoren die het leren van de leerling cognitief en/of motivationeel beïnvloeden.
Arbeidspsychologisch motief
De beleving van onderwijsmedewerkers staat centraal: wil ik dit, kan ik dit, moet ik dit?
Sociaal-maatschappelijk motief
Het betreft de motieven die betrekking hebben op het gebruik van b.v. digitaal instrumentarium bij leren en werken op school enerzijds en het gebruik van die instrumenten in de rest van de samenleving anderzijds.
Bedrijfseconomisch motief
Aan het gebruik van leermiddelen zijn kosten verbonden. Vanuit bedrijfseconomisch perspectief is het zaak die kosten in kaart te brengen en er rekening mee te houden bij het maken van keuzes en het inrichten van de school.
Macro-economisch motief
Nederland Kennisland betekent dat je technologische kennis kunt exporteren. Het onderwijs is de bakermat voor het begrip Nederland Kennisland.
Natuurlijk gaat het soms over het ene motief en dan weer over het andere en ben je als deelnemer aan dit soort gesprekken vanuit het ene motief geneigd wat meer voor te zijn en vanuit het andere motief wat meer tegen. Als dat er maar niet toe leidt, dat je de andere motieven helemaal niet meeweegt in je standpunt. Voor je het weet doe je aan ‘tunnelvisie’, het begin van de zo ongewenste contraproductieve polarisatie.
De wereld ‘gaat digitaal’. Het onderwijs bereidt zich op die omslag voor. Voor de medewerkers in deze branche heeft dat arbeidspsychologisch gezien ingrijpende consequenties, omdat doceren minder centraal komt te staan, digitale informatie belangrijk wordt en in het verlengde daarvan de leerprocesbegeleiding anders vorm gaat krijgen. Een deel van de leerprocesbegeleiding zal worden gerealiseerd met behulp van een digitaal instrumentarium dat veel docenten zich nog eigen moeten maken.
Docenten zouden die verandering van het werk in het ergste geval kunnen beschouwen als een aanslag op hun professionele status, hun identiteit, hun zelfbeeld. Het is de kunst dat schoolorganisaties, de schoolleiders en de onderwijsmedewerkers digitalisering gaan beschouwen als kansen in plaats van bedreigingen. Voorwaar geen sinecure!
(integrale inhoud OVC-link 36 / met dank aan Jos)
26 mrt 2007
Narnia
Afgelopen zaterdag bezocht ik met vrouw en kinderen de musical Narnia. In dit verhaal ontdekken vier kinderen via een kastdeur een onbekende wereld. (zie ook de film) Het verhaal speelt in de tweede wereldoorlog als Londen in verband met bomgevaar wordt ontruimt. De kinderen komen terecht bij een professor (in Wales meen ik) en juist over hem wil ik het hebben.
Het is Lucie, het jongste kind, dat de verborgen wereld bij het verstoppertje spelen ontdekt. De anderen willen haar niet geloven en daar krijgen ze ruzie over. Juist dan komt de professor, die niet gestoord mag worden, binnen. Hij helpt de kinderen uit het conflict door het stellen van drie alternatieven. Hij vraagt de oudere kinderen:
Het is Lucie, het jongste kind, dat de verborgen wereld bij het verstoppertje spelen ontdekt. De anderen willen haar niet geloven en daar krijgen ze ruzie over. Juist dan komt de professor, die niet gestoord mag worden, binnen. Hij helpt de kinderen uit het conflict door het stellen van drie alternatieven. Hij vraagt de oudere kinderen:
- is je zusje gek?
- liegt je zusje?
- of is het waar?
De oudste drie zien de logica: Nee hun zusje is niet gek en liegt niet, dus.... Maar dan te moeten geloven dat het waar is! Dat kan toch niet!
Met dat ongeloof weet de professor wel raad. Hij vraagt de kinderen: "Gaan jullie naar school?" en bij het antwoord "Ja" zegt hij alleen "Benieuwd wat jullie daar dan leren!"
De professor geeft in die ene zin invulling aan twee gedachten over wat je kunt leren op school: "Logica en verbeelding" Ik hoop dat kinderen dat leren op onze scholen!
23 mrt 2007
Moeten
Vandaag was ik in Veenendaal en omdat ik nog steeds geen TomTom heb gekocht was ik daar al snel de weg kwijt... Veel te laat, maar wel bij de start van de lunch stapte ik binnen bij de ledenvergadering van de onderwijsvernieuwingscooperatie.
Al snel werd ik opgenomen in een gesprek over de ambities en bedoelingen van deze club. We gingen, zo werd me voorgesteld, een manifest schrijven om de aandacht op ons te vestigen. Het bestuur zocht nog naar een wat luwe periode om dit inhoudelijk debat met de buitenwereld te voeren." Ik dacht: "Ik geloof niet dat zo'n luwe periode nog zal komt. Definitief heeft het onderwijs de aandacht op zich gevestigd, maar of we daar blij mee moeten zijn...."
Daarna ging het over de doelstellingen en reikwijdte van de club. Vergezichten kwamen dichter bij en al snel werd me verteld wat er allemaal moet. Hoe meer ik luisterde hoe minder ik wilde. Dat zou toch niet zo moeten... en ik bedacht me: "Wat raar eigenlijk: als je echt iets wilt dan moet je wat, maar als je iets moet dan wil je vaak niet!"
Uiteindelijk zat ik bijna drie uur in vergadering en er werd nog vaak overtuigd wat er allemaal moet. Ik bedacht me dat ik alleen vanmorgen de weg kwijt was. Ik had geleerd dat ik moet focussen op wat ik wil!
Al snel werd ik opgenomen in een gesprek over de ambities en bedoelingen van deze club. We gingen, zo werd me voorgesteld, een manifest schrijven om de aandacht op ons te vestigen. Het bestuur zocht nog naar een wat luwe periode om dit inhoudelijk debat met de buitenwereld te voeren." Ik dacht: "Ik geloof niet dat zo'n luwe periode nog zal komt. Definitief heeft het onderwijs de aandacht op zich gevestigd, maar of we daar blij mee moeten zijn...."
Daarna ging het over de doelstellingen en reikwijdte van de club. Vergezichten kwamen dichter bij en al snel werd me verteld wat er allemaal moet. Hoe meer ik luisterde hoe minder ik wilde. Dat zou toch niet zo moeten... en ik bedacht me: "Wat raar eigenlijk: als je echt iets wilt dan moet je wat, maar als je iets moet dan wil je vaak niet!"
Uiteindelijk zat ik bijna drie uur in vergadering en er werd nog vaak overtuigd wat er allemaal moet. Ik bedacht me dat ik alleen vanmorgen de weg kwijt was. Ik had geleerd dat ik moet focussen op wat ik wil!
22 mrt 2007
Heipalen
Deze week kwam Jaap Mateboer langs. Jaap is jaren lang voorzitter geweest van een van de besturen waarvoor ik werkte. Een eigenzinnig man met een sterke wil. Veel mensen (ook ik) hebben grote moeite met hem gehad, maar met het klimmen der jaren weet ik hem steeds meer te waarderen.
Jaap was eigenaar van het aannemersbedrijf Mateboer. (de huidige buurman van het SSCO) en vertelde me het volgende verhaal:
"In de laatste jaren als directeur had ik mijn zinnen gezet op een heibedrijf in Amsterdam en tot mijn groot geluk kon ik dat bedrijf - hoewel tegen hoge kosten - aankopen. Ik voelde me de koning te rijk.
Het heibedrijf maakte ook gebruik van een nieuwe techniek waarin geboorde gaten, werden opgevuld met beton. Het was toen zeer modern en juist in Amsterdam, waar vaak niet geheid mag worden om schade aan bestaande gebouwen te voorkomen, leek dit bedrijf een gouden toekomst te hebben.
Hoe anders was de werkelijkheid. De techniek was wel goed maar logistiek wilde de boel niet deugen. Als de boorgasten belden om beton kon het, door het drukke verkeer, uren duren voor het beton er was. Toen we dan maar eerst het beton lieten komen en dan gingen boren, was de betonkwaliteit onvoldoende en begon het spel van wachten opnieuw."
Als betrokken baas van de tent probeerde Jaap de boel te redden. Hij reed naar Amsterdam, zette iedereen aan en zag toe op een vergroting van de efficienties. Na twee jaar stelde hij voor zich zelf vast dat van de vijf bedrijven die hij had, al zijn aandacht uitging naar die verrekte Amsterdammers.
Op een dag zette hij bij Lelystad zijn auto aan de kant, zuchte diep en zei tegen zich zelf: "Ik lijk wel gek. Ik zit 60.000 kilometer per jaar in de auto. Zit er boven op en het wil maar niet lukken. Het doet er niet toe of het niet kan of dat ik het niet kan. Dit bedrijf daar moet ik af!"
Hij verkocht de boel met groot verlies maar beschouwt nu die transactie zeker niet als zijn slechtste... Hij was er klaar mee!
Toch eens denken waar ik steeds achter aan moet.... dat is het eerste waar we morgen mee moeten willen stoppen.
Jaap was eigenaar van het aannemersbedrijf Mateboer. (de huidige buurman van het SSCO) en vertelde me het volgende verhaal:
"In de laatste jaren als directeur had ik mijn zinnen gezet op een heibedrijf in Amsterdam en tot mijn groot geluk kon ik dat bedrijf - hoewel tegen hoge kosten - aankopen. Ik voelde me de koning te rijk.
Het heibedrijf maakte ook gebruik van een nieuwe techniek waarin geboorde gaten, werden opgevuld met beton. Het was toen zeer modern en juist in Amsterdam, waar vaak niet geheid mag worden om schade aan bestaande gebouwen te voorkomen, leek dit bedrijf een gouden toekomst te hebben.
Hoe anders was de werkelijkheid. De techniek was wel goed maar logistiek wilde de boel niet deugen. Als de boorgasten belden om beton kon het, door het drukke verkeer, uren duren voor het beton er was. Toen we dan maar eerst het beton lieten komen en dan gingen boren, was de betonkwaliteit onvoldoende en begon het spel van wachten opnieuw."
Als betrokken baas van de tent probeerde Jaap de boel te redden. Hij reed naar Amsterdam, zette iedereen aan en zag toe op een vergroting van de efficienties. Na twee jaar stelde hij voor zich zelf vast dat van de vijf bedrijven die hij had, al zijn aandacht uitging naar die verrekte Amsterdammers.
Op een dag zette hij bij Lelystad zijn auto aan de kant, zuchte diep en zei tegen zich zelf: "Ik lijk wel gek. Ik zit 60.000 kilometer per jaar in de auto. Zit er boven op en het wil maar niet lukken. Het doet er niet toe of het niet kan of dat ik het niet kan. Dit bedrijf daar moet ik af!"
Hij verkocht de boel met groot verlies maar beschouwt nu die transactie zeker niet als zijn slechtste... Hij was er klaar mee!
Toch eens denken waar ik steeds achter aan moet.... dat is het eerste waar we morgen mee moeten willen stoppen.
Abonneren op:
Posts (Atom)