Strategie bepalen

Nu Landstede en SSCO samen verder gaan, is het tijd om na te denken over onze gezamenlijke toekomst. Kortom: "Tijd voor strategie!"

Mijn collega's en ik hebben in het verleden al veel strategienota's doen verschijnen die keurig in de la nauwelijks een bijdrage leverden aan het uiteindelijke werk in onze scholen. "Zou dat ook anders kunnen? " vroegen we ons af en dus kozen we voor het proces. De komende maanden wordt iedereen in de organisatie uitgenodigd om na te denken over de toekomst en te verkennen wat we dan wel en vooral ook niet moeten doen.

Meer is strategie immers niet? Scenario's verkennen en bepalen wat je in voorkomende gevallen wel en niet moet doen. In onze ogen is strategie daarmee het werkveld van iedereen in onze organisatie. Onze professionals maken immers dat soort afwegingen in hun werk. Natuurlijk niet de hele dag op organisatieniveau maar wel in de ontwikkeling van het eigen werk en de veranderende (onderwijs)vraag. Elke weloverwogen verandering kent daarmee zo'n (strategische) verkenning.

Natuurlijk stellen we niet allemaal de strategie vast. Dat heeft uiteindelijk het bestuur te doen en een goed bestuur doet dat niet over de mensen maar juist met de mensen. Zo weten we te kiezen wat van waarde is. Het gaat immers over ons werk en omdat we er een groot deel van ons leven aan besteden, is er een stevig belang vooral ook oog voor geluk en schoonheid te hebben. (vrij naar: Matthieu Weggeman hieronder)



Dit filmpje is een van de bronnen die we inmiddels hebben gevonden. Hoe we verder aan het werk zijn, is te volgen op de website http://strategielandstede.ssco.nl/. Medewerkers van SSCO en Landstede hebben er toegang en delen in het proces, de ideeën en de uitwerkingen.

Daar moeten we nog wel aan wennen, maar uiteindelijk zal het leiden tot een strategie die een grote herkenning kent en door iedereen kan worden verbonden aan het werk en de keuzes die we daar dagelijks moeten maken.

Hoezo een mooie uitdaging!

Het moet gezegd...

Ja, ik ben 51 en 50 jaar lang vond ik dat alles wat ik in het leven heb bereikt te danken is aan mezelf. Zelf gekozen, zelf gedaan, zelf gestuurd en dus mijn prestatie. Maar het laatste jaar merk ik dat ik daar minder zeker van ben en vorige week zag ik in dat het misschien toch allemaal net iets anders ligt.

Vorige week overleed namelijk de moeder van mijn beste jeugdvriend en de avond voor de begrafenis trof ik hem. We zaten aan tafel in zijn ouderlijk huis en dronken, net als vroeger, thee. We hadden elkaar weer jaren niet gezien maar het was alsof de tijd had stil gestaan. Na 35 jaar verstaan we elkaar nog steeds als de beste. Ik kan zelfs vooraf voelen wat hij straks gaat zeggen. Vriendschap voor het leven.

Maar er is ook een deel dat we niet van elkaar kennen. In de laatste 25 jaar heb ik in het onderwijs gewerkt en me opgeklommen naar steeds hogere baantjes. Niet gek voor een matig student die voor de lerarenopleiding naar Groningen ging.

Hoe anders ging het aan de andere kant van de tafel. Hij had altijd meer talent dan ik. Studeerde de eerste jaren aan de universiteit maar aan het echte werk kwam hij daarna nooit toe. Eerst trok de muziek aan hem en daarna ook nog wat andere dingen. Hij werkte als kok, als schipper op de bruine vloot en als postbode. Hij stond ook nog even voor de klas en doet nu opvangwerk voor jongeren.

Als er ergens op aarde een presente medemens te vinden is dan zit hij daar tegenover me aan de tafel. Wat kan hij dat goed, luisteren, in contact blijven en alles accepteren wat langs komt. Kwaliteiten waarom ik hem waardeer. Kwaliteiten ook die niet in maatschappelijk aanzien staan en niet leiden tot streepjespakken en rozedassen. Ja, aan onze kleding is te zien hoe verschillend we gevaren zijn.

Is dat dan de prestatie die ik leverde en heb ik dat dan beter gedaan hij? Ik denk het niet. Hij zit nu in werk waarin hij zijn talenten ten volle kan inzetten en ik ook. Het enige verschil is dat hij daarvoor nauwelijks betaald krijgt en ik te veel.

51

Vandaag 51 geworden. Wat een leeftijd en wat een feestje. Op een of andere manier beleef ik mijn verjaardag altijd bewust en weet ik nu nog dat ik op mijn 30e wist dat ik nooit 40 zou worden en op mijn 40e wist dat 50 onbereikbaar zou blijken. Waarom? Ik weet het niet meer en het doet er ook niet meer toe want door in leven te blijven, is bewezen dat het allemaal onzin is.

Vele verjaardagen kan ik me nog herinneren. Zo waaide op mijn 12e verjaardag de schutting in de tuin om en werd ik 24 toen heet Groningen was ingesneeewd. Vandaag was het juist prachtig weer. De zon scheen en er viel wat sneeuw toen ik het huis verliet.

Op weg naar de multivlaai (je wil toch trakteren is het niet) drukte ik de radio aan en schalde "Born to be wild" uit de luidsprekers. Vroeger misschien een lijflied maar nu duidelijk niet meer van toepassing... Het tweede nummer bleek "Little man". Tijden veranderen en om mij te plezieren is het deze week ook nog week van de jaren 60 op radio 2.

Zo gaat het met alles en het stemt me mild. Er is bij mij geen verlangen naar vroeger maar wel een goede herinnering. De Dijk zingt "Mooier dan nu, zal het nooit gaan" en zo is het maar net. Klik maar op de link en vier mijn verjaardag!

250 scholieren hebben diploma al op zak

De proef met het vervroegd eindexamen heeft er in Nederland voor gezorgd dat 250 middelbare scholieren in januari hun diploma al hebben gehaald. Nog eens duizend leerlingen hebben alvast in een of meer vakken examen gedaan. De uitslag is vrijdag bekendgemaakt.

Twaalf scholen voor vmbo-t, havo en vwo deden voor het derde achtereenvolgende jaar mee aan de proef die het mogelijk maakt examens in januari, mei en augustus af te leggen. Talentvolle leerlingen kunnen dan bijvoorbeeld eerder aan een vervolgopleiding beginnen. Het aantal scholieren dat vervroegd eindexamen doet, is in twee jaar tijd verdrievoudigd.

In Kampen en Dronten doen onze scholen ook mee aan dit experiment. Veel leerlingen werken daardoor bewuster en efficienter. De geslaagden weten de periode tussen vervroegd examen en de start van het vervolg, goed te gebruiken. Zo gaat een toenemend aantal naar het buitenland. Ze leren daardoor nog beter vreemde talen spreken en hun grenzen verleggen.

Mooi is dat... flexibiliteit, leidt tot nieuwe wegen en een beter uitzicht. Ik complimenteer de docenten die dat mogelijk hebben gemaakt.

Bieb-search

Vorige week startte in Dronten de samenwerking tussen de bibliotheken en SSCO met een feestelijke bijeenkomst. Dankzij dit initiatief worden voor leerlingen en medewerkers de bronnen in de bieb en op school op één manier ontsloten. Bovendien worden zij lid van de bibliotheek en kunnen boeken op school worden afgehaald.

Vertegenwoordigers van gemeenten, scholen en bibliotheken uit Overijssel, Gelderland en Flevoland waren aanwezig bij de feestelijke opening en onderstreepten hiermee het grote belang van deze ontwikkeling. Vanzelfsprekend waren ook leerlingen en medewerkers van het Ichthus College goed vertegenwoordigd.

In zijn toespraak liet Geert Drexhage zien dat het huidige initiatief 10 jaar geleden onmogelijk was en nu voor alle partijen noodzakelijk. De bibliotheken hebben immers te maken met veranderend klantengedrag en de scholen moeten zich bezinnen op de wijze waarop zij de vele kennisbronnen voor hun leerlingen willen ontsluiten.

De toespraak van Marc Deckers boeide mij zeer. Hij liet met een paar eenvoudige vragen zien hoe de generaties rond lezen en kennisverwerving uit elkaar staan. Bovendien stelde hij dat plagiaat niet moet worden veroordeeld maar juist een eerste stap is naar kenniscreatie. Door knippen, plakken, herschikken en toevoegen ontsaan nieuwe inzichten.

In mijn eigen toespraakje heb ik aangestipt blij te zijn dat ik dit initiatief heb kunnen faciliteren en nu ook antwoord heb op de vraag waarom ik een moeilijk gevoel heb bij de door docenten zo fel begeerde plagiaatscanner.

Natuurlijk kunnen we daar alle goede dingen mee doen. Maar het zijn juist de slechte dingen die mij voorzichtig maken. Zo krijgen mijn kinderen nu al op school te horen dat er straks een scanner komt waarmee bewezen kan worden wat echt is en wat niet. Oud denken in nieuwe vaten. Dat vraagt om bezinning.

Ook daar gaan de bibliotheken ons mee helpen!

Puberbrein

Vandaag belde een docente van mijn dochter. Nu is het pas dinsdag na de vakantie maar de teller van ongewenst gedrag stond bij mijn dochter al weer op drie. Ik schrijf al weer omdat het niet de eerste keer is dat mevrouw belt. Mijn dochter vergeet regelmatig wat en de docent in kwestie vergeet niet vaak daar een kruisje voor te zetten. Omdat drie kruisjes een telefoontje naar je ouders betekent, spreken wij elkaar op gezette tijden en ook na vandaag zal dat voortduren.

Laat ik eerst zeggen dat ik waardering heb voor de wijze waarop de leerkracht hier de leerling volgt, druk zet en daarvoor ook ons als ouders gebruikt. Ik denk namelijk dat het moeilijk blijven doen een bijdrage levert aan de noodzakelijke gedragsverandering bij mijn dochter. Daarom schreeuwen wij thuis achter haar aan: "deuren dicht, lichten uit en ruim je jas op!" Oke, het verhoogt de sfeer niet bepaald maar je kan toch niet steeds alles achter haar aan opruimen....

Dat gevoel hoorde ik ook in het relaas van de docente: "Ik maak een studieplanner en daar staat het in en dan nog levert ze niet in. Ik kan toch niet voor ze blijven denken en achter ze aan lopen." Herkenning maar ik dacht ook "Maar puberbreinen werken niet zo!

In het gesprek kon ik het moment niet vinden omt er iets over te zeggen. Het ging immers over mijn dochter en niet om de laatste inzichten over de ontwikkeling van het puberbrein. Dus schrijf ik het maar hier.

Ik had kunnen zeggen: "Kijk en luister naar Eveliene Crone of lees dit artikel " en ontdek hoe dat bij juniorhersenen werkt. Volwassenen zijn in balans tussen het denkende deel van het brein en het emotionele deel. Dat is bij jongeren nog niet volgroeid. Wel is er een enorme overactiviteit in het emotionele deel van het brein. Een scholier die echt z’n huiswerk wil doen, kan al op het schoolplein ter hoogte van het fietsenhok in problemen komen zodra hij van een feestje hoort. Dan begint dat emotionele deel meteen te rinkelen. Het denkende deel en het emotionele deel gaan in gevecht. De uitkomst bepaalt het gedrag. Het deel waar redeneren, plannen en kijken naar lange termijn zit, verliest het op deze leeftijd vaak. Daarom kunnen jongeren nog niet goed zelf plannen. En dan is het toch merkwaardig, dat het onderwijs kinderen van 14 jaar zelfstandig wil laten leren in het studiehuis."

En nee, ik bedoel hier niet mee dat ik het beter weet en al helemaal niet dat we als volwassenen niet meer achter onze pubers aan moeten rennen en zeuren. We leveren zo immers een noodzakelijke impuls.

Maar weten, helpt ons relativeren, de goede dingen te doen en vertrouwen te krijgen in de veelal goede afloop. Dat is veel waard!

Sneller dan ooit....

Vanaf vandaag kan het programma waarmee belastingaangifte kan worden gedaan weer worden gedownload. Vóór 1 april 2009 moeten bijna 9 miljoen mensen aangifte doen. En deze ene van de 9 miljoen dacht daarom "waarom niet meteen beginnen?"

Het installeren is inmiddels een fluitje van een cent en binnen de kortste keren schreef ik mijn persoonlijke gegevens over vanuit een eerdere aangifte. Op zoek naar giften en andere kosten gebruikte ik dit jaar voor het eerst ook digitale middelen. Door het internetbankieren is het even ophalen van alle inkomsten en uitgaven over heel 2008 goed te doen. Even inladen in Excel en sorteren en je hebt zo alles boven water voor een verantwoorde belastingopgave.

Die Excel-bestanden heb ik maar even opgeslagen. Gooi ik morgen meteen mijn papierenoverzichten weg en bedank ik voor rekeningoverzichten op papier. Zo zie je maar weer dat digitale verwerking van gegevens wat op kan leveren. Goed voor het milieu en goed voor mijn vije tijd....

Ik ben namenlijk al klaar en terwijl ik bezig was, zag ik ook nog wat dingen waar ik misschien eerder wat mee had kunnen doen. Zo kreeg het Achmea Sportcentre afgelopen jaar ruim €1000,-- van de familie Runia. Nu ik me niet kan herinneren wanneer ik voor het laatst ben geweest, lijkt me dat geld voor niet verleende diensten.

Wedden dat ik dat pas over een jaar kan opzeggen? Vlot iets afwerken dient immers niet altijd een belang! en nu begrijp je ook waarom ik weer ben gaan sporten in mijn zojuist verworven vrije tijd.