Onderwijs van huis uit

Migreren?

2010-03-18T08:06:00.003+01:00

Thuis is de verbouwing nog steeds gaande. Nu al meer dan twee maanden en het kan nog wel even duren voor er weer een douche is.... We doen dat natuurlijk omdat we willen blijven maar steeds meer Nederlanders willen gaan, zo blijkt uit onderzoek.

37 procent van de Nederlanders denkt serieus na over een verhuizing naar het buitenland, blijkt uit de Emigratiemonitor 2009. De meerderheid denkt daarbij aan een Europees land. Vraag je je af hoeveel belastingen je moet betalen in Zweden of hoeveel bevallingsverlof je in Italië krijgt? Vergelijk met de Migratiewijzer welk land jou het beste ligt!

Op zoek naar beter? Weet dan dat ook hier geldt: bezint eer gij begint.

Maatje

2010-02-04T07:57:00.005+01:00

Vorige week bezocht ik de boekpresentatie over het project "Maatjes op maat". Een Maatje is een volwassen vrijwilliger die een student van Landstede begeleidt op het gebied van school, stage en het privé-domein. Deze begeleiding is aanvullend op de begeleiding die vanuit de opleiding al geboden wordt. De aandacht gaat uit naar studenten die een extra steuntje in de rug nodig hebben.

Studenten in moeijlke omstandigheden en met persoonlijke verhalen die in de indrukwekkende bijeenkomst van vrijdag werden verteld. Ik zag vooral wat we met elkaar kunnen en voor elkaar kunnen betekenen. De ware opdracht van een waardengedreven ROC!

Het boek "Stralende bronnen" vertelt 14 verhalen uit het maatjesproject. Je kunt het boek hier "lezen" en daardoor zelf lezen wat een maatje betekent.

Ik ben er trots op om bij zo'n club te horen.

Geintereseerd? Neem dan contact op met Nabil Sahhar: 06-46254938 of Brechje van de Vegte: 088-8508770

7 - 4 = 2

2010-01-27T00:57:00.007+01:00

Voor dat je gaat lezen, een vraag: Neem eens tussen je vinger en je duim 4 mm. ruimte en daarna 7 mm. Het verschil goed gezien? dan kun je verder!

Aan de Burgwal staat ons huis op de kop. Henk en Ingmar bouwen een badkamer maar voordat het zo ver is slopen ze de toegang, breken ze door en doen ze nog een hele hoop dingen die een oud huis nodig heeft. Zo maken ze ook alle schuiframen weer gangbaar en vervangen ze daar waar nodig glas.

Nu had ik graag dubbelglas willen hebben maar ons huis is een gemeentelijk monument. Dubbelglas zou een verandering in de kozijnen betekenen en dat mag niet want aan de buitenzijde mag er aan ons monument niets wijzigen. Er is wel een alternatief: Ruisdaelglas met een iets hogere isolatiewaarde door een folie tussen twee glasplaten. Dat glas is 7 mm dik en de oorspronkelijke ruit 4 mm. Je mag het pas toepassen na aanvraag van een vergunning en dat duurt 2 maand.

Zo kom ik op de titel van mijn blogje van vandaag 7 - 4 = 2. Het is hoe ambtenarij werkt. Want toegepast op de eerste verdieping, op de begane grond heb ik in de jaren 90 al dubbelglas geplaatst, kan werkelijk niemand het verschil tussen 4 en 7 mm. zien. Maar dat doet er niet toe. Regels zijn regels en dus wachten we nog wel 2 maand.

Hoe zou het toch komen dat de meeste mensen geen vergunning aanvragen? Een leerpuntje ....

Mijn arme kinderen....

2010-01-22T01:03:00.000+01:00

In het schooljaar 2004/’05 begonnen ruim 185 duizend leerlingen aan het voortgezet onderwijs. Drie jaar later zaten bijna 26 duizend hiervan op de kaderberoepsgerichte leerweg van het vmbo (vmbo-k). Van deze groep heeft maar liefst 22 procent eerder op een hoger niveau gezeten, namelijk op de theoretische leerweg van het vmbo, de havo of het vwo. Bij leerlingen van gezinnen met hogere inkomsten komt dit vaker voor, want bij hen ligt dit aandeel op ruim 24 procent.

Ook kinderen zonder broers of zussen en kinderen van eenoudergezinnen in vmbo-k kwamen naar verhouding iets vaker van een hoger niveau af in het voortgezet onderwijs (23 procent).

Het ligt dus niet aan mijn kinderen maar aan de omstandigheden. Gelukkig wordt het salaris van hun vader gecompenseerd door het aantal kinderen in ons gezin.

Altijd al geweten dat ze meer aan elkaar hebben dan aan mij!

De beste ooit....

2010-01-21T07:38:00.004+01:00

Afgelopen maandag en dinsdag was ik op de hei. Met elkaar de strategie voor 2010-2015 afgerond. Precies een jaar geleden deed ik de aftrap van dit proces dat ons in een jaar tijd aan de inzichten voor de toekomst heeft geholpen.

Het is een mooi proces die strategie vorming. Het brengt mensen samen rond het werk en de thema's voor de toekomst en omdat ik veel heb meegedaan heb ik veel mensen leren kennen. De komende maanden zullen we het eindprodukt overal delen en iedereen de gelegenheid geven om zich er aan te verbinden. Dan treffen we elkaar weer.

Inmiddels was dit al weer de vijfde keer dat ik aan de heidagen meedeed. De eerste twee keer was ik op uitnodiging als halve externe, de derde keer toen we nog bestuurlijk een moesten worden en de laatste twee in mijn verantwoordelijkheid voor het geheel.

De vraag die evaluatief onvermijdelijk wordt gesteld bij terugkerende evenementen is "Was dit de beste ...?" "Ja", riepen heel wat mensen om me heen. "Het was logistiek zo goed geregeld, de acteur was zo leuk, de voorziening waren prima, de strategie mooi, het creatieproces zo boeiend..."

Ik was helemaal gelukkig maar toen ik in de euforie stond te wachten op de lift, trof ik toch nog één collega met een slechte nachtrust en een verstopte douche. Hij was geen domper op het feestje. Daarvoor was er in het collectief te veel tevredenheid. Maar hij deed me wel bedenken dat het standaard antwoord op de vraag: "Was dit de beste...?" het beste "Ja" kan zijn.

Ik hoop dat aan het eind van alle open huizen in januari ook het "Ja" klinkt op deze vraag. Het is de beste beloning op de inspanning het elk jaar beter te doen!

Gé Reijnders

2010-01-18T00:11:00.006+01:00

Ook deze vader is wel eens bang voor wat er met zijn kinderen gebeurd. Gelukkig hoorde ik van Gé Reijnders de volgende tekst:

De deur sjteit aope
Zien bed is laeg
Hae is veur 't eers wied weg logere

Ich kós neet sjlaope
Hie sjtaon ich weer
Weer get waat ich zal mótte lere

Want veur zeen get begós
Det väöls te sjnel wiejer geit sónger ós
En 't gekke is: doe höbs 't pas good gedaon
As se was se 't leefs wils haje kins laote gaon

Ich heurde ta tu ta tu
Waar effe bang toen heel blie
Hae is noe jao heel wied weg

Dees angs is akelig nuuj
En 't haet gin zin
Bange ajers höbbe toch neet minder pech

Want veur zeen get begós
Det väöls te sjnel wiejer geit sónger ós
En 't gekke is: doe höbs 't pas good gedaon
As se was se 't leefs wils haje kins laote gaon

Want zoon zeen kins se sjtepke veur sjtepke opgaeve
Maar vader bliefs se haopelik de res van dien laeve

"De mens vreest het meest
De angst die hij vreest”
Det heur ich noe al zo lang

Det is sjoon gezag
En ouch fijn bedach
Maar daomit waer ich toch neet minder bang

Want veur zeen get begós
Det väöls te sjnel wiejer geit sónger ós
En 't gekke is: doe höbs 't pas good gedaon
As se was se 't leefs wils haje kins laote gaon

Zoon zeen kins se sjtepke veur sjtepke opgaeve
Maar vader bliefs se haopelik de rest van dien laeve

Zoon zeen kins se sjtepke veur sjtepke opgaeve
Maar vader, en moder
Aajer bliefs se haopelik de rest van dien laeve

Het gaat niet over maar het helpt wel!

Onderwijsagenda

2010-01-09T15:15:00.002+01:00

Sinds ik de google reader weer in gebruik heb, volg ik het onderwijsnieuws weer wat beter. Zo werd ik digitaal getipt over de Onderwijsagenda, een project van de Volkskrant in samenwerking met ThiemeMeulenhoff en Kennisnet.

Met de Onderwijsagenda willen zij oplossingen vinden voor actuele vraagstukken in het onderwijs. Inmiddels zijn de thema's voor de onderwijsagenda bekend. Vanaf januari tot en met juni dit jaar kun je meepraten over de 6 thema's die zijn aangedragen via de site http://www.deonderwijsagenda.nl/

De zes thema's zijn:

1. Er is op scholen te veel organisatorische rompslomp.
2. Ouders en school zijn onvoldoende partners in onderwijs en opvoeding.
3. De arbeidsvoorwaarden voor docenten moeten op de schop.
4. In het onderwijs is te weinig maatwerk om recht te doen aan diversiteit.
5. Talenten van lerenden worden onvoldoende ontwikkeld.
6. Docenten hebben meer kennis, kunde en vaardigheden nodig.

Het initiatief kent een "panel van wijzen". Dat lijkt me niet onverstandig want van onderwijs heeft iedereen verstand! We hebben er immers allemaal op gezeten en als we er in werken hebben we er zeker een mening over. Dat blijkt ook uit de reacties die tot nu toe op de site verzameld zijn.

.. het is mooi dat er een publiek debat is over het onderwijs.....

Wikiwijs & OVC

2010-01-05T08:44:00.005+01:00

Ruim twee jaar terug stapte mijn club uit de Onderwijs Vernieuwings Coöperatie. Een initiatief dat digitale content liet ontwikkelen door en voor docenten. Uitgangspunt vormde vrije contentontwikkeling en het delen van de opbrengsten. We stopten omdat we de aansluiting niet konden houden en onvoldoende enthousiasme in eigen kring ontmoetten.

Nu bijna vier jaar verder na het oorspronkelijk initiatief is het materiaal ontsloten via het initiatief wikiwijs van minister Plassterk. Als je daar zoekt kun je allerlei zaken vinden die ooit door de OVC. Vergelijk je de inhoud voor het VO bijna 12.000 elementen beschikbaar zijn veel meer dan voor het PO of MBO . Veel van dat materiaal kent het label van de OVC. Zo leidt het initiatief van toen tot inhoud nu.

Er zijn leuke dingen te vinden: kijk zelf maar. Gerubriceerd naar vakken, kerndoelen en wat niet meer. Vertel het rustig verder in de school.

Zo zie je: de aanhouder wint ook als we het zelf niet kunnen opbrengen....

Trouw

2010-01-04T08:02:00.000+01:00

Op straat vraagt een student(?) mij of ik geïntereseerd ben in een abonnement op Trouw. Hij zwaait de krant die ik die ochtend al gelezen heb hoog door de lucht. Net voordat hij aan alle voordelen van een jaarabbonement wil beginnen, antwood ik hem droog dat ik al bijna 35 jaar lid ben. "Prima!" roept hij en richt zijn aandacht op andere voorbijgangers. Van bestaande klanten wordt hij immers niet beter.

Terwijl ik doorwandel, bedenk ik me dat ik indertijd het eerste jaarabonnement van mijn vader kreeg toen ik in Groningen op kamers ging. Zijn manier om mij op het goede pad te houden. Ik wilde toen veel liever de Volkskrant maar beleef 35 jaar later veel plezier aan de krant die inmiddels hipper is dan de Volkskrant. Het kan raar lopen.

Ik ben dus een trouwe Trouwlezer. Het is mijn ogen ook de enige krant op mijn deurmat die serieus is in haar berichtgeving. Gedegen ook. Ik kijk er anders naar dan naar de plaatselijke krant. Die neem ik vaker met een korreltje zout.

Toch kan ook Trouw zelf niet zonder een kritische blik, merk ik de laatste tijd. Steeds vaker zijn berichten onjuist, slordig of onvolledig. Wat is dat toch? Moet het te snel of te populair?

Wat men b.v. schreef naar aanleiding van het Trouwonderzoek naar de kwaliteit van scholen, vond ik niet wat. De krant stelde dat de inspectie onvoldoende kritisch zou zijn en dat dus het Trouw onderzoek voor ouders nodig is. En dan zelf de fouten maken in de overzichten. Geen voorbeeld van goede journalistiek, lijkt me.

Vanmorgen namen ze Jan Jaap van der Wal op de korrel. Onvoldoende statuur om het volk mee te krijgen. Tsja, wie heeft dat nu wel? Freek en Theo maakten op mij een andere maar geen betere indruk en om nu Youp terug te krijgen...

't Is waar: statuur moet je verdienen dat geldt ook kranten. Maar zelfs als Trouw Trouw niet meer blijft, blijf ik wel trouw.

Geen angst...

2010-01-01T11:35:00.001+01:00

Ooit was er een tijd dat ik zeker wist niet ouder dan 40 te worden. Inmiddels staat de teller alweer bijna op 52 en is het jaar 2010 ook voor mij gestart.

Anders dan vroeger zie ik er niet meer tegenop om ouder te worden. Ik heb namelijk geleerd dat ik met het klimmen der jaren een aantal dingen heb geleerd en afgeleerd. Zelfs in mijn jeugd onuitroeibare eigenschappen zoals mijn driftigheid en mijn gevoel van minderwaardighed heb ik over de jaren weten te overwinnen. Elk jaar een stukje beter.

Kortom: Ik zie uit naar het nieuwe jaar en hoop er weer veel in te ontdekken!

De beste wensen voor 2010 worden deze dagen niet alleen in familiekring geformuleerd. Zo keek ik op oudejaarsavond, samen met 1.3 miljoen Nederlanders, naar Jan Jaap van der Wal. Ik geef het grif toe ik ben een liefhebber van Jan Jaap. Hij is uit een andere generatie maar ziet het scherp. In zijn oudejaarsconferentie viel me vooral op hoe hij laat zien dat wij mensen in ons hoofd altijd het verhaal maken waarvan we vinden dat het klopt. Die geconstrueerde gedachten zijn sterker dan de gebeurtenissen zelf. Zeker als je daar de tijd in meeneemt zoals Jan Jaap.

Als je onderstaand filmpje start op minuut 42 zie je wat ik bedoel. (helemaal afluisteren mag van mij ook)

Ik wens ons een jaar waarin we leven zonder angst voor onszelf en voor wat er gebeurd en weten dat tijd alles in een ander perspectief plaatst, zelfs datgene wat we denken niet te kunnen overwinnen.

Einde en nieuw begin

2009-12-31T02:34:00.003+01:00

Met deze 74e post komt het aantal bijdragen van dit jaar uit op hetzelfde getal als vorig jaar. Dat is geen gekke score als je je bedenkt dat vandaag het derde jaar van deze blog wordt afgesloten. Ik weet toch aardig te overleven op het web en omdat te vieren vind je hier een nieuwe layout.

Ik vond hem dankzij ons leerprogramma met de bibliotheken waar ik een aantal keren over heb geschreven. Zelf maken kan ik zo'n ding niet, hem aanpassen wel. Daarom vind je boven in het menu een aantal tabbladen naar handige onderwijssites die ik veel gebruik en staan er in plaats van twee kolommen nu drie op het scherm en dat terwijl de leesbaarheid van de posts ook is toegenomen.

De komende dagen zal ik nog wat aanpassen en rommelen maar het eerste resultaat mag gezien worden zo op de valreep van dit jaar. Ik wens iedereen een voortreffelijk 2010 en hoop je hier nog vaak te treffen. Ik zal in ieder geval blijven schrijven...

Kids en kerk

2009-12-29T23:06:00.005+01:00

De kerst ligt weer achter ons. We bezochten de kerknachtdienst met het hele gezin. De jongste twee hebben er niks meer mee maar gaan vanwege pa en moe. Ze gedragen zich als kritische klanten. Mijn zoon vond de preek vergezocht maar had wel waardering voor het verhaal waarmee de preek eindigde. Hij kon zich er in verplaatsen en dus was het goed.

Eigenlijk verhoudt een kritische zin zich niet met het kerk-zijn. Kerk-zijn is vooral met je gevoel. Toen ik er zo in stond als mijn jongste kinderen nu, kon ik niet zien wat de mensen in de kerkbanken aan en met elkaar hadden. Nu gaat dat een stuk beter. Langzaam aan ben ik een van hen geworden.

De vraag blijft wat mensen bij de kerk houdt of er terugbrengt. Relaties en beleving, zou ik nu zeggen. Mijn kinderen zullen waarschijnlijk zeggen: Plicht en schuldbesef. Geen basis voor vervolg, vinden ze zelf.

Nee, kerk is niet van ons samen maar God delen we wel en dat geeft hoop voor de toekomst. Daarom twee filmpjes van Daniël Louës. De eerste beurt me op omdat het echte geloof nooit dooft en altijd om het hoekje voor je klaarligt. Het tweede om de mooie paralel en de lach.

Gadgets

2009-12-24T20:19:00.005+01:00

Terwijl ik dit typ kijk ik naar de TV en staat op de achtergrond de radio aan. Ik heb gister een netbook gekocht en dus is mijn digitale wereld nog wat beter onder handbereik. Een echte gadget, zo'n netbook. Hij doet alles wat een computer moet doen en is zo klein en licht dat je hem zonder bezwaar bij je kunt hebben. Het mobiele netwerk binnen huis regelt de rest. Van zolder tot kelder in contact met de wereld.

Ik ben vast van plan hem mee te nemen in mijn koffer als ik straks weer ga werken. Inmiddels zit er in die koffer een camera waarmee ik gebeurtenissen film en fotografeer, een telefoon met een teveel aan mogelijkheden en een wisselend aantal memorysticks. Langzaam aan verdwijnt uit die koffer het papier.

Eigenlijk kunnen al een groot aantal dingen zonder papier maar omdat ik te oud en te gehecht ben aan wat altijd was, gebruik ik het maar te dele. Zo kan ik het nieuws sneller, selectiever en intensiever volgen via internet maar ik doe het niet. Ik lees al 35 jaar de Trouw bij het ontbijt en zou niet zonder willen. Met boeken heb ik dat ook maar toch zal ik binnenkort ook wel een E-reader in mijn koffer hebben.

Voor het onderwijs een leuke observering, lijkt me. Nieuwe generaties groeien op met nieuwe middelen en ontwikkelen eigen gewoontes. Voor hen zal het nieuws niet meer uit de krant komen en zal een boek niet meer ruiken. Of vinden we dat we nieuwe generaties de waarde van onze middelen moeten aanleren.

Onbegonnen werk lijkt me want gadgets zijn leuk...speelgoedjes voor het leven. ..iedereen wil ze hebben...maar ze doen meer dan je denkt. Vroeger was mijn scheiding tussen werk en privé scherper. Nu zit het werk vol in mijn leven. Altijd bereikbaar, altijd in contact. Dat heb ik wel moet leren.

Misschien is dat een betere opdracht voor onderwijs dat jonge mensen wil voorbereiden...

23onderwijsdingen

2009-12-21T11:13:00.001+01:00

Vorige week zijn mijn collega's en ik begonnen met het programma 23onderwijsdingen. Een online-programma waarmee deelnemers leren wat web2.0 kan betekenen voor het onderwijs. We leren er over RSS, weblogs, podcast, vodcast en nog 19 andere dingen.

De 23onderwijsdingen zijn verzameld door de bibliotheken. Zij helpen onze scholen met mediawijs onderwijs. Ze integreren hun zoekmachines in onze intranetvoorzieningen, leveren boeken, CD's en DVD's op school af en leren ons al die materialen verantwoord te gebruiken.

Alle onderwijsteams zullen het programma 23onderwijsdingen volgen. Er zullen er zijn die het zal duizelen en er zullen er zijn die alles al weten. Leuk om te zien dat de aanpak beide kan cateren. Je kunt samen optrekken, zelf je weg zoeken of alleen de onderdelen doen die je nog niet weet. Dat lijkt me al een heel stuk beter dan de opzet van menig programma in het voortgezet onderwijs.

Dat is ook tegelijkertijd waar ik nieuwsgierig naar ben. Gaan we nu langzaam zien hoe maatwerk beter gerelaiseerd kan worden met digitale leermiddelen of volharden we met bestaande werkwijzes en ervaren we dit als (onnodige) extra.

Om die reden volgen de directies het programma zelf. Zij moeten immers leiding gegeven aan de omslag naar een ander gebruik van leermiddelen en digitale mogelijkheden. Dan moet je toch minimaal weten waar je het over hebt, leek hen....en dus schreven ze zelf in en helpen ze elkaar. Kijk maar:

Leren omdat je het wil weten... dat helpt altijd... kijk maar hoe mensen leren in hobbies en werk. We zouden er veel meer mee moeten doen in het onderwijs: "Nieuwsgierige mensen"

Puberteit en zo

2009-12-19T07:28:00.000+01:00

Ongeveer 90 procent van de ouders vindt dat ze zelf hun kinderen goed opvoeden. En ouders zijn ook tevreden over de opvoedvaardigheid van hun partners (80 procent beoordeelt deze als zeer goed). Zo’n 70 procent van de ouders weet zich echter soms geen raad met het gedrag van hun kinderen; bijna de helft van de ouders heeft moeite om consequent te blijven. Dit blijk uit een onderzoek van Jeugd en Gezin.

Af en toe met je handen in het haar zitten, lijkt daarmee bij een normale opvoeding te horen en ik kan het bevestigen. Want wat we thuis meemaken is niet voor een weblog maar ik verzeker je lang niet allemaal leuk.

Dat heet de puberteit. Niet leuk wel nodig! het schept nieuwe verhoudingen. Om ouders er mee te helpen heeft minister Rouvoet in het najaar het initiatief genomen tot het opvoeddebat. Na een mediavol begin verder niks meer van gehoord. Reden om eens op de website te kijken. Daar vond ik de volgende survivaltips voor het opvoeden van Francisca Oomen:

Opvoeden is voorleven. The magic is in the doing (not in the talking)
No fear, maar vertrouwen. In jezelf en in je kind.
Geef ze de ruimte, en jezelf daarmee ook.
We zijn de vertellers van ons eigen verhaal.
Het belangrijkste: heb onvoorwaardelijk lief (en dat begint bij jezelf)

Logisch tot het moment dat....dan hoef je het kennelijk alleen maar vol te houden...

Trouw-schoolprestaties

2009-12-14T08:08:00.004+01:00

Voor het dertiende jaar verscheen zaterdag het Trouw onderzoek naar de schoolprestaties van het voortgezet onderwijs. Elk jaar weer spannend, terwijl de resultaten via de inspectie al lang bekend zijn en ik het dus al zou kunnen weten!

De laatste jaren maak ik me er ook wat minder druk om omdat onze scholen het door de bank goed doen. Bovendien leer je met elkaar in dertien jaar ook dat uitzonderlijk goede resultaten sporadisch zijn en een school nooit zo maar in kwaliteit ineenzakt. Van de zesentwintig opleidingen in onze groep scoren er vier 5 sterren, twintig 4 sterren en twee minder dan 4 sterren. Netjes, lijkt me!

De spanning is er wat af en dat maakt het voor veel mensen in het onderwijs makkelijker om naar de resultaten te kijken en er iets mee te doen. Dat lijkt me de echte betekenis van dit soort cijfers. Toen ik daar mee aan de slag ging, stuitte ik op het niet correct zijn van de gemiddelde cijfers in het schoolexamen. Bij alle scholen staat dat op een 6 waardoor de afwijking tussen SE- en CE-cijfers niet betrouwbaar is. Of het sterrenoverzicht actueel blijft is daarmee afhankelijk van de herberekening van Trouw. Ik wacht maar af....

Voor die herberekening zal in de publieke opinie, naar ik vermoed, niet veel belangstelling zijn. Dat bleek toen ik zondag aan de koffie zat met mijn schoonmoeder. "Jammer dat je school in Kampen het zo slecht doet", zei ze. "Hoe bedoel je? " vroeg ik met de zekerheid dat er niks aan de hand was. "In het Trouw onderzoek, stonden er twee rode pijltjes naar beneden. Dat is is toch de slechtste score die mogelijk is?" Ik legde haar uit dat dit het vergelijk met vorig jaar betrof maar dat de doorstroomresultaten en de examencijfers van deze school juist tot de beste van Nederland behoort. "Ach, daar heb ik niet zo opgelet, al die cijfers heb ik niet gelezen. Twee keer rood aan het eind leek mij niet best", was haar antwoord waarna ze aan een nieuw onderwerp begon.

Ik zuchte. Wat kan een mens anders doen? Preken tegen de opninie?

Professor doctor Heertje!

2009-12-11T07:44:00.006+01:00

Vandaag krijgt professor doctor Heertje voor zijn bijdrage aan de wetenschap de driejaarlijkse Pierson-penning, de hoogste Nederlandse onderscheiding in de economie. „Het is een lange weg geweest.” en op die weg kwam ik hem ook eens tegen....

Bij het grote publiek is hij bekend van de economieboeken voor het middelbare schoolonderwijs. Met zijn boek ’De kern van de economie’ was Arnold Heertje (1934) voor generaties Nederlanders de eerste kennismaking met het economische vakgebied.

Hoewel al in 1962 uitgegeven, dient het boek nog altijd voor veel scholen als basis voor het economisch onderwijs. Zijn veelvuldige optreden in de media en het publieke debat rond economische en maatschappelijke vraagstukken leverden hem de bijnaam ’volkseconoom’ op.

Ik hoorde voor de eerste keer van "De kern van de economie" in mijn studie aan de lerarenopleiding. Als geograaf werd ik geacht ook iets van de economie te weten. Ik vond het saai en niet om door te komen maar het boek legde ook bij mij de basis.

De tweede keer dat ik met Heertje in aanraking kwam was in het tweede deel van de jaren '90. Ik was net "bovenschools" en bezig met de afstemming van methodes. De kern van de economie van Heertje was het niet geworden en dus belde hij zelf naar school! Daar wilde hij weten wie toch die God, de heer Runia, was die besloot over de methodekeuze van alle secties en die van de sectie economie in het bijzonder.

Ik vond het toen belachelijk maar achteraf wel mooi. Zoveel betrokkenheid op de economie verdient inderdaad een penning. Gefeliciteerd.

met dank aan Burro Hollanda...

Sinterklaas...

2009-12-05T23:47:00.000+01:00

Als Sinterklaas met zijn gekleurde slaven
zijn volle stoomboot aanlegt in de haven
is ieders enthousiasme onbegrensd.
Zolang men hier maar komt met gulle gaven
zijn vreemdelingen heus niet ongewenst

Driek van Wissen

Killing good ideas can harm you

2009-12-01T09:42:00.004+01:00

Theo van Geffen "gaf" me dit filmpje. Geniet!

Creërende holbewoners... Het is van alle tijd!

Familie overeenkomst...

2009-11-30T07:47:00.005+01:00

Afgelopen weekend stond in het licht van de verjaardag van mijn moeder. Tachtig is ze geworden en wat was het een leuk feestje. We hadden er een hele boerderij voor afgehuurd want als mijn moeder verjaard moet je toch al snel aan 100 mensen denken! Het hoeft geen betoog dat mijn moeder nog erg actief is en een grote vriendenclub heeft waarmee ze van alles onderneemt.

Naast veel vrienden bracht het feestje ook een groot deel van de familie bij elkaar. Ik vind dat naar mate ik ouder wordt, steeds leuker. Langzaam aan begin ik de overeenkomsten en verschillen te zien tussen al die mensen die uit dezelfde genenpoole stammen. Toen ik gister de foto's op mijn computer zette, zag ik opeens in twee plaatjes wat ik bedoelde.

....en ik maar denken dat mijn broer en ik zo van elkaar verschillen...

Klopt het wat je ziet... ?

2009-11-27T00:08:00.010+01:00

Germien Kamphorst stuurde me gister een mailtje dat nieuwsgierig maakte. Ze schreef: In onze schoolcultuur is het niet de gewoonte om jezelf in de schijnwerpers te zetten. Maar dit wil ik jullie niet onthouden.

Hieronder het filmpje dat ze stuurde maar dan wel ff aangepast...

Germien vervolgde met: Mediawijsheid is een speerpunt in ons schoolbeleidsplan. Ik vind het belangrijk dat leerlingen leren dat met woord en beeld soms gemanipuleerd wordt. In Zweden staan ze wat dat betreft vierkant achter mij!

.. mooi gedaan Germien....deze "held" staat ook achter je!

Wat kan doelmatiger...?

2009-11-25T08:47:00.008+01:00

De laatste weken ben ik wat meer dan gewoon op pad geweest. Bijeenkomsten in Utrecht, Groningen en Amsterdam brachten me naast de file ook het contact met anderen. Leuk om te zien hoe mensen met elkaar aan dezelfde agenda bezig zijn maar dat totaal verschillend aanvliegen!

Ik was op pad rond de thema's lerarentekort, curriculumontwikkeling en kwaliteit. In de combinatie zit een toekomst die dichterbij is dan iedereen denkt: "Hoe gaan we straks met minder docenten kwalitatief goed onderwijs verzorgen?"

Natuurlijk piept iedereen dan over ELO's, zelfstudie en nog wat van die dingen. De werkelijkheid van alle dag staat daar echter ver van af. In een van de gesprekken vertelde een collega dat hij had waargenomen dat een prima docent, je weet wel zo een die een feilloos gevoel heeft wanneer hij een leerling moet verder helpen, totaal de weg kwijt was in een nieuw digitaal lokaal. Hij dacht dat alles vanzelf zou gaan nu de computers het hadden overgenomen maar niks leek minder waar. Ook met digitale middelen hadden leerlingen aandacht en nabijheid nodig. De docent in kwestie moest opnieuw leren zijn feilloos gevoel te ontwikkelen in de nieuwe omgeving.

De menselijke maat in het leren verandert dus niet en hoe ga je dat dan doen in een veranderende omgeving met steeds minder docenten? Gaan we de weg van het WO & HBO waar college, werkcollege en individuele momenten zich afwisselen en het werk van professionals ook wordt bepaald door de opdracht onderzoek te doen en daarover te publiceren? Gaan we de weg van het ROC waar steeds meer leren plaats vindt in de praktijk omdat het effectiever en effcienter is? Doen we beide of doen we nog wat anders?

We moeten in ieder geval aan de slag met de vraag: "Hoe halen we uit een onderwijseuro meer rendement met minder mensen die beter betaald krijgen en aantrekkelijk werk hebben?"

Ik leg het nog een keer uit....

2009-11-23T18:05:00.003+01:00

Vandaag was tweede kamerlid John Leerdam (PvdA) op bezoek in Overijssel. John had interesse in de wijze waarop bibliotheekvernieuwing in Overijssel en Gelderland wordt aangepakt. Knappe vent die wegwijs in de wereld ideeën heeft voor een beter land en meer samenhang in wat we doen.

Hij was te gast in de vestiging Zwolle Zuid van de Bibliotheek Zwolle. Daar vertelde Tineke van Ham uiteraard enthousiast over haar ideale bibliotheek. Over de 40% stijging van gebruik, over de bijna 1.000 nieuwe leden! en over de enthousiaste reacties van de inwoners.

Ik mocht ook aanschuiven om te onderstrepen met welke visie we de samenwerking met de bibliotheek zijn ingestapt. Hoe leerlingen en medewerkers vanuit school boeken lenen bij de bieb en bij het zoeken van informatie gebruik maken van de zoekmachines en informatiebronnen van de bibliotheken. Zo is onderwijsvernieuwing nauw gelieerd aan bibliotheekvernieuwing. Belangrijk om deze beleidsterreinen vanuit het ministerie te vervlechten.

Op de foto zie je me daar mee bezig. Ik herken me er zelf in .... iets achterover en altijd die hand..."Ik leg het nog een keer uit" Alsof ik er verstand van zou hebben!

Dat bleek even later toen ik samen met Mark Deckers ontdekte dat JenaXL bovenop de nieuwe bibliotheek in Zwolle Zuid ligt. Contacten waren er nog niet maar wel aanstaande. Zo leer je op alle niveaus van zo'n bezoekje uit Den Haag.

Nooit groter dan jezelf...

2009-11-16T22:50:00.006+01:00

De laatste dagen schreef ik aan de strategie voor 2010-2015. Spannend werk dat ik gelukkig niet alleen hoef te doen. Sterker nog het afgelopen jaar hebben we iedereen binnen Landstede uitgenodigd mee te denken en een bijdrage te leveren. Dat is ook nodig om meer dan 2000 mensen de gelegenheid te geven contact te maken met de keuzes van de organisatie.

Ja, zo groot is de club inmiddels. Achter 2000 medewerkers gaan nog veel meer deelnemers schuil en voor hen bestaan we. Wat zijn dan de goede keuzes en welke dingen moet je niet doen? Een mooie puzzel die we samen zijn aangegaan en die ik met mijn collega's nu bij elkaar mag brengen.

Opvallend in allerlei sessies is, voor mij, dat mensen heel vaak dezelfde dingen zien en dezelfde dingen van waarde vinden. Het gaat dan om thema's als aandacht, belangstelling en verantwoordelijkheid maar ook in het beeld van wat er in de samenleving is en zal veranderen, treffen mensen elkaar.

Het helpt enorm als je rond strategie met elkaar dezelfde taal ontwikkelt. Zo zijn bij ons verbinding, vakmanschap en verantwoordelijkheid dragende begrippen geworden. Er zullen vele interpretaties van zijn maar bijna iedereen heeft er van gehoord en er een (eigen) beeld bij.

Toch kan ik er ook wel eens mee zitten. Als ik werk aan de strategie, heb ik het in zoveel diversiteit over eenheid in keuzes. Hoe bepalen we dan keuzes die er op alle niveau's toe doen? En anders gezegd: "Helpt al dat grote denken, in het werk van alle dag?"

Als ik dan op een verjaardagsfeestje mag noteren hoe gedacht wordt over grootschaligheid, waterhoofden en politbureaus, zakt mij ook wel eens de moed in de schoenen. Waarom heeft iedereen naast een collega toch ook een vijand nodig en wat maakt dat dan van het geheel....?

Over dat soort dingen kan ik hele zondagen nadenken maar gelukkig ging ik afgelopen zondag ook naar de kerk waar al mijn gepeins werd vastgelegd in een zin die ik opdeed in de preek van de ochtend: "Denk groot, maar nooit groter dan jezelf" Een mooie oproep voor de menselijke maat in het eigen denken!

Geenstijl - Politie

2009-11-13T08:04:00.004+01:00

Het afgelopen weekeinde vond een oplettende student een strikt vertrouwelijke map met daarin de volledige risico-analyse van de vorige week gespeelde wedstijd Cambuur-Excelsior. In plaats van naar de politie te gaan leverde hij de map in bij geenstijl.nl.

En even later waren delen te lezen op internet en ratelde de publieke opinie van onzorgvuldig handelen van de politieman die het dosier op het dak van zijn auto liet liggen. Natuurlijk is dat zo maar ik hoor niemand die zegt dat de student in kwestie er beter aan had gedaan het dossier in te leveren bij de politie.

Nee, bij de student won de sensatie van de norm. De norm? Ja, je weet wel wat je moeder je leerde: "Wat je vindt moet je teruggeven!" Geenstijl.nl zal dat inmiddels keurig hebben gedaan maar ondertussen ...

Is er wel wat mis aan het Taal en rekenonderwijs?

2009-11-11T09:30:00.002+01:00

Al enige tijd is er veel te doen over het niveau van onderwijs op basisscholen en middelbare scholen. Zo is er discussie over of het rekenonderwijs op basisscholen wel goed is en heerst er de algemene mening dat het taal- en rekenniveau van scholieren onder de maat is. Uit representatief onderzoek van Flycatcher blijkt echter dat het wellicht toch nog niet zo heel slecht gesteld is met de leerlingen wat betreft deze basisvaardigheden.

Tijdens representatief onderzoek van Flycatcher onder 1900 Nederlanders van 12 jaar en ouder zijn de respondenten 4 rekenvragen en 6 taalvragen voorgelegd. Deze vragen zijn verdeeld over drie referentieniveaus, namelijk wat men moet kennen en kunnen aan het eind van het basisonderwijs, aan het eind van vmbo/mbo2 en aan het eind van havo5/mbo4. Scholieren en studenten scoren, vooral wat betreft rekenen, beduidend beter dan de respondenten die geen onderwijs meer volgen. Ruim de helft van de scholieren en studenten (resp. 60% en 55%) heeft alle rekenvragen goed, terwijl dit bij slechts ruim een derde van degenen die geen onderwijs meer volgen het geval is. Bij de taalvragen heeft ruim een derde van de scholieren en studenten (resp. 36% en 34%) alle vragen goed, terwijl van de Nederlanders die geen onderwijs meer volgen ruim een kwart alle vragen goed heeft.

Beeld van taal- en rekenniveau scholieren
Hoewel scholieren beter scoren op reken- en taalvragen dan Nederlanders die geen onderwijs meer volgen, blijkt uit hetzelfde onderzoek dat de helft van de Nederlanders het taal- en rekenniveau van de leerlingen slecht vindt, vooral 50-plussers zijn deze mening toegedaan.
Drie kwart van de Nederlanders vindt dat het taalniveau van de scholieren achteruitgaat door het gebruik van MSN- en SMS-taal. Hoewel in de media ook vermeld werd dat het rekenniveau van de leraren onder de maat is, is dit volgens de deelnemers aan dit onderzoek een minder belangrijke reden voor het lage rekenniveau van de leerlingen. Ze kennen het lage rekenniveau vooral toe aan het gebruik van rekenmachines en computers.

Klik hier voor de resultaten van het onderzoek.

Zo zie je maar weer een mening is hardnekkeger dan de waarheid.

Eindelijk terug

2009-11-09T00:03:00.005+01:00

Afgelopen vrijdagmiddag iets gedaan waar ik niet meer op had gerekend...

In februari 2007 schreef ik over het boekje "De creatie spiraal" van Marinus Knoope dat ik van Hendrik van Hoogmoed had geleend. Door zijn vroegtijdig overlijden en mijn onzorgvuldigheid kreeg hij het niet meer terug maar nu is het toch nog goed gekomen....

Vrijdag trof ik namelijk mijn nieuwe kamer aan het Rechterland opeens weer leeg aan. Het tijdelijk meubilair had plaats gemaakt voor nog uit te pakken dozen en de spullen van Kees waren verdwenen. Wat restte waren stapels troep en de vraag waar alles nu definitief moest komen.

Bij het inrichten kreeg ik het aanbod om een kast over te nemen van het secretariaat. Dat leek een goed idee omdat er nog wel wat boekjes moeten worden ondergebracht. Vrolijk begon ik met het sorteren en inpassen. Pas toen het boekje van Hendrik weer opdook in mijn handen en ik het terugzette in de kast, zag ik welke kast ik aan het inpakken was. Het was de oude kast van Hendrik.

Zo komt het boekje weer terug op zijn plek en heb ik pas nu de reactie van Rebekka gelezen bij de blog van twee jaar geleden!

Toeval bestaat niet! Ja, jochie dat zeg ik!

Paard achter de wagen...en allemaal de bok

2009-11-02T20:33:00.003+01:00

Niets vermoedend luister ik vandaag in de auto naar de radio en ontvang het bericht dat vanaf woensdag a.s. ouders die willen weten of hun kind les krijgt van een onbevoegde leraar terecht kunnen op http://www.bevoegd.nl/. De site wordt geopend door minister Plasterk.

De bewindsman komt hiermee tegemoet aan een eis van de vorig jaar opgerichte actiegroep en vakbond Leraren in Actie (LIA). In een brief aan de vaste Kamercommissie voor Onderwijs pleitte LIA er zondag nog voor dat scholen moeten bekendmaken hoeveel docenten niet de juiste papieren hebben om voor de klas te staan. LIA vermoedt dat sommige scholen uit bezuinigingsoverwegingen opzettelijk te laag opgeleide docenten voor de klas, terwijl wel bevoegde leraren beschikbaar zijn. En scholen die wel kampen met een tekort aan gekwalificeerde leraren zetten onbevoegde docenten in om zo te voorkomen dat leerlingen naar huis moeten worden gestuurd.

Het zoveelste bewijs dat we definitief de weg kwijt zijn in Nederland. De minister van onderwijs levert transparantie op aandrang van een actiegroep... nieuw beleid is geboren! Iedereen kan zien hoe het is. Hoera, alles gaat goed!

Maar wie beter leest kan zien dat de gewenste transparantie voort komt uit de suggestie dat scholen sjoemelen en niet hun verantwoordlijkheid nemen. Ze zullen goede docenten wel buiten houden omdat ze te duur zijn en scholen zullen zich vast onvoldoende inspannen voor kwaliteitsverbetering. Ja hoor... natuurlijk....

Man vlieg toch op! Iedereen weet dat onderwijs mensenwerk is en dat goed toegeruste en ambitieuse docenten leerlingen verder helpen door hun talent te ontdekken en het tot wasdom te brengen. Natuurlijk gebeurt dat door de bank genomen door gekwalificeerde mensen en er zijn er ook die nog werken aan hun papiertje... Die laatste mensen verdienen vooral respect omdat ze naast een drukke baan ook nog studeren. Ze verdienen meer waardering dan ze van de suggestieve opmerkingen van hun vakbroeders van LIA ontvangen.

Net zoals ze een verstandiger minister van onderwijs verdienen dan de huidige! Ik heb hem nergens gehoord over enige nuance. Die moest komen van Sjoerd Slagter van de VO-raad en de AOB een redelijk onverdachte combinatie zou ik willen stellen in dit verband.

Bah! Nederland.. hou toch eens op met dat maatschappelijke wantrouwen te cateren! We worden er echt geen beter land van.

'Je ding doen' grootste taalergernis

2009-11-02T06:18:00.002+01:00

De uitdrukking `je ding doen' is uitgeroepen tot de vaagste van 2009. Op gepaste afstand volgen 'een stukje', 'proactief', 'zeg maar' en `doorcommuniceren'. Vorig jaar kreeg iets 'een plekje geven' de twijfelachtige eer.

Een groep taaldeskundigen selecteerde vijftig woorden en uitdrukkingen uit de ingezonden taalergenissen. Ruim 1900 mensen deden in september en oktober mee aan de Vaagtaalverkiezing 2009, van wie vijftien procent de keuze op `je ding doen' liet vallen. Dit levert de titel vaagste vaagtaal van 2009 op: het gebruik van woorden en uitdrukkingen die onduidelijk, dubbelzinnig, misleidend, overbodig of storend zijn.
De uitslag staat op vaagtaal.nl, waar ook de resultaten van een enquête staan opgesomd. Hieruit blijkt dat mannen er geen bezwaar tegen hebben om ergens een plasje over te doen en graag 'hands-on' handjes en voetjes geven aan van alles. Vrouwen zouden zich mateloos aan deze `lichaamstaal' ergeren. Zij vinden tot grote ergernis van mannen juist een tot niets verplichtend 'oké' wel oké.

Vandaag directie overleg... Ik ben benieuwd: Hoeveel vaagtaal zal daar weer inzitten?

Papa - NING

2009-10-15T07:34:00.003+01:00

Ditmer is deze week in Hongarije, in Pápa om precies te zijn. Hij is er samen met 25 andere leerlingen van het Ichthus College in een internationale uitwisseling. Pápa is een partner stad van de gemeente Kampen en met Europese subsidie kunnen jongeren daar en hier met elkaar kennismaken.

In de aanloop maakten de leerlingen een reisboek. Daardoor wisten ze vooraf al veel van het land. Al snel daarna kwam ook de vraag naar de mogelijkheid om digitaal verslag te doen. Het werd uiteindelijk een NING-netwerk waarin niet alleen verslagen (blogs) van de leerlingen staan maar ook het hele weekprogramma. Straks staan er ook de foto's en filmpjes die leerlingen in Hongarije maakten. Je vindt de website op dit adres: http://papa2009.ning.com/

Leuk om te zien hoe zo'n middel leerlingen in contact houdt met elkaar en met thuis. Als ouder leef ik mee en heb ik er een goed gevoel bij... De digitale snelweg leverde overigens al eerder uitkomst. Mijn zoon had al voor dat hij afreisde contact met Csipi, de jongen die hem ontvangt in Hongarije. Via MSN hadden ze elkaar zo gevonden.....

Volgend jaar zou het NING-netwerk ook onderdak moeten bieden aan de Hongarijen en zouden we dan ook de chat-functie durven aan zetten....?

VMBO... echt wel!

2009-10-13T07:00:00.006+01:00

Het VMBO bestaat 10 jaar en dus is het feest! Alleen deze zin kan al de wenkbrauwen doen fronsen want menig Nederlander denkt bij het VMBO niet direct aan een feestje. "VMBO?, dat is toch een no go zone...?"

Hoe anders is de werkelijkheid. Jaarlijks ontvangen ongeveer 100.000 jongeren een VMBO-diploma. Daarmee kan het VMBO-diploma als een eerste belangrijke mijlpaal in het Nederlandse onderwijsstelsel gezien worden. Het VMBO biedt dan ook aan veel jongeren een stevige basis voor hun verdere onderwijsloopbaan. De doorstroomcijfers en slaagcijfers zijn in het VMBO bovendien aanzienlijk beter dan in het HAVO/VWO en dat met een doelgroep die "minder makkelijk" leert.

Nee, het is vooral het imago dat het VMBO parten speelt. We zijn in Nederland zo ingesteld op "hoger" en "lager" onderwijs dat we vergeten zijn dat het talent van Nederland overal voorkomt. Aan het onderwijs de opdracht om dat talent bij elk kind te herkennen en te laten bloeien. Dat doen we in het VMBO anders dan in het HAVO/VWO zoals we dat bv. ook anders doen in de Jenplanschool die we hebben.

Daarbij hoort de vraag of we voor de jongeren in het VMBO de goede dingen doen en of we die dingen goed doen. Opbeurend is dan ook het laatste onderzoek onder schoolverlaters van het VMBO. Het laat zien dat de gediplomeerde VMBO-schoolverlaters best tevreden zijn met de gevolgde opleiding in het VMBO. De oud VMBO'ers roemen de breedte en de diepgang, de beroepsvoorbereiding en de begeleiding. Meest gehoorde kritiekpunten lijken, achteraf bezien, dat de opleiding zelfs nog iets pittiger en uitdagender had mogen zijn, terwijl docenten nog iets strenger mogen zijn in hun beoordeling.

Klik hier voor het gehele onderzoeksrapport.

Het probleem van het VMBO is dus niet de inhoud maar veel meer het imago en onze angst voor leerlingen die "anders zouden zijn". Gelukkig hadden we dat in onze scholengroep al snel gezien. Daarom is VIA in Kampen zo'n fantastisch gebouw geworden en staat er op TalentStad in Zwolle: VMBO echt wel! Dat zouden meer VMBO-scholen moeten doen in plaats van de mavo weer in te voeren.....

UP and GO

2009-10-08T02:54:00.002+01:00

Eergister las ik in Trouw dat in een mondiaal vergelijk Nederland de nummer 6 positie inneemt van landen waar je het best kunt zijn. Noorwegen was "the best place to live" en daarna volgden Australië, IJsland , Canada en Ierland...

Ooit een van deze "betere" landen overwogen? Als ik naar het TV- programma "Ik vertrek" kijk, stel ik vast dat de meeste mensen niet aan deze landen denken voor het opbouwen van een betere toekomst. De geportretteerde vertrekkers trekken liever naar Frankrijk (nummer 17) en Spanje (14) als ze op zoek gaan naar een beter leven. (Overigens vaak een camping of een hotel waar ze harder werken dan ooit...) Het TV-programma is een succes en appelleert m.i. vooral aan het gevoel dat in Nederland het glas half leeg is. We zeuren en zeiken wat af als het over de kwaliteit van ons land gaat en willen niet zien wat er bereikt is en waar mensen zich voor inspannen.

Om daar wat tegenwicht aan te bieden zou iedereen voor zichzelf kunnen bedenken hoe je met waardering spreekt over wat beter kan. "UP and GO" als credo voor een mentaliteit van aanpakken in plaats van zeiken. Een mooi voorbeeld vond ik gisteravond toen ik terug kwam van de Rotary.

Ik belandde namelijk in de "Avond van het onderwijs 2009". Een "goed nieuws" show waarin niet alleen prima ambasadeurs te zien waren maar vooral ook naar voren kwam waar het in het onderwijs om gaat: Betrokkenheid, kennis, passie en vakmanschap. Hoezo: "Er is iets mis met het onderwijs?" Volgens de docenten die aan het woord kwamen, is het er prima werken en krijg je er veel voor terug. Bekijk de uitzending en waardeer ook het ministerteam. Als in Singapore : "het ministerie in verbinding met het veld!" Mooi gedaan.

Kledingvoorschrift

2009-10-05T00:00:00.004+01:00

Regelmatig en met een stelselmatig te lage frequentie werk ik aan mijn conditie. De laatste tijd doe ik dat bij Achmea. Gezwicht voor de kortingsregeling van mijn verzekeraar ben ik er inmiddels twee jaar vaste klant.

Hoe vreemd keek ik dan ook op dat ik de laatste keer bij vertrek werd aangesproken op mijn kleding. Ik train in een hemd zonder mouwen en in de kledingvoorschriften schijnt te staan dat ik gehouden ben aan hempjes met mouwen. De nog jonge medewerker sprak me er bescheiden op aan en ik mompelde iets van "O, dat wist ik niet maar oké als dat de regels zijn..." Ik vond het vervelend. Voor de spiegel vind ik dat ik er netjes uitzie in wat ik bij Achmea aan heb en zo aangesproken worden doet je toch vermoeden dat dat niet zo is. "Heb ik daar twee jaar voor getraint", dacht ik.

Nog in gedachten liep ik naar beneden om me te douchen. Toen viel mijn oog op de reclame uitingen van het Healthcentre. Allemaal vrouwen met mouwloze hempjes. Zouden voor deze jonge vrouwen andere kledingsvoorschriften gelden dan voor oude mannen? Ik was er niet zo zeer benieuwd naar als wel geërgerd over. Was ik soms niet goed genoeg...?

Bij vertrek schoot ik een medewerker aan om mijn observatie over de kledingsvoorschriften en de reclame-uitingen te delen. "Zou kunnen" was haar enige commentaar. Ik kreeg geen poot aan de grond en toen werd ik pas echt pissig. Je kunt mij wel aanspreken maar dan wil ik ook zelf nog iets kunnen zeggen. Anders zoek ik wel een ander centre waar ik wel in mijn hemd kan staan.

Thuisgekomen vertelde ik mijn belevenis aan mijn vrouw. Ik was al vast besloten een klacht te schrijven maar haar commentaar was alleen: "Ik dacht dat je alleen lekker wilde sporten? Waarom maak je dan toch zo'n toestand?"

Weg was mijn opgewonden gevoel de wereld te verbeteren door een onrechtvaardigheid aan de kaak te stellen. Gelukkig voor mezelf en Achmea ben ik getrouwd! Maar deze blog kwam er wel van omdat je er ook aan kunt zien wanneer de klanten geïrriteerd worden: Als er niet naar ze geluisterd wordt.

Sweet Sixteen

2009-10-02T00:01:00.003+01:00

Vandaag is Cathalijne 16 geworden! Een hele leeftijd en de vraag is natuurlijk altijd met welk feestje en met welk kado dat het best kan worden gevierd...

Nu kijken mijn kids naar de meest vreselijke programma's en bij MTV dus ook naar "Sweet sixteen". Een Amerikaans docudrama waarin de verjaardag van rijke lui's kind wordt gevolgd. Ook ik heb daar wel eens naar gekeken en vol afschuw gezien dat zelfs een Hummer dan op het verlanglijstje kan staan. Niet dat dat tot gelukkige gezichten leidde want het feestje van het verwende nest moest natuurlijk besloten worden met een champagne buffet en een optreden van Bon Jovi en laten die nu niet kunnen....

Dat ouders dat doen....en dan nog denken dat hun kinderen er beter van worden.... Nee, daar geloof ik niet in en dat weet ook mijn dochter. Maar de afgelopen tijd maakte ze graag het grapje dat ze een feestje wilde, een scooter en o ja een camera want die was ze kwijt. Maar sinds ik met mijn zoon naar een jeugdvoorstelling ben geweest en haar vertelde dat ik daar geleerd had dat "alles wat je bezit uiteindelijk bezit van je neemt", heeft ze me niks meer gevraagd. Ze wilde alleen geld om te shoppen in Amsterdam...

Ik hoop dat ze morgen nog weet wat bezit met haar doet als ze met haar beste vriendin en het kadogeld gaat shoppen. Het zal haar niet bescheiden maken vrees ik maar naar ik hoop wel kritisch. Dat is nodig in een comsumptiemaatschappij die we inmiddels ook hier in Nederland zijn.

De beste zorg van Europa

2009-09-28T23:09:00.003+01:00

Om zeven uur gaat bij ons de wekker. Het eerste wat ik dan hoor is het nieuws. Half in slaap proberen Karin en ik elkaar daarna te vertellen wat we gehoord hebben. Vaak lukt het niet maar vanmorgen wel!

Vanmorgen werden we namelijk wakker met het bericht dat de beste zorg van Europa in Nederland wordt geboden...... Nergens in Europa is de zorg van betere kwaliteit en nergens is 'ie goedkoper. Efficient systeem die zorg in Nederland! Dat is een bericht dat je wakker maakt. Laat ik nu gedacht hebben dat het met de zorg in Nederland slecht gesteld is. Het nieuws is er altijd vol van! Nergens praten we elkaar zoveel problemen aan dan in en over die zorg. Waarom eigenlijk, als de kwaliteit de vergelijking zo goed kan doorstaan?

Vrijwel zeker geldt deze observatie veel meer terreinen en zeker ook het onderwijs! We zijn ontevreden over de kwaliteit, de betrokkenheid en het resultaat. Dat er veel mensen hun best in doen en er veel wordt bereikt, willen we snel vergeten als we op zoek gaan naar kwaliteitsverbetering.

Ook ik lijd daar aan. Even verder op in de dag bleek dat maar weer: Ik had gekeken naar wie zich niet aan de afspraken had gehouden en mijn collega had uitgezocht wie dat wel deed. Hoewel we netto hetzelfde onederzoek deden, was hij gelukkiger dan ik en dat is beter voor het vervolg! Hij had namelijk een idee voor een volgende stap en ik was alleen maar teleurgesteld!

Zo bleek maar weer: Het glas is beter half vol dan half leeg!

Het genot van een harde deadline

2009-09-24T07:34:00.004+01:00

Inmiddels werk ik meer dan 25 jaar in het onderwijs en nog steeds kan ik me verbazen over hoe we daar de dingen doen. Als er ergens veel gepraat wordt over dingen in plaats van ze te doen, dan is het in het onderwijs. Zelfs over het feit dat je door doen kunt ontdekken wat de waarde van iets is, praten we bij voorkeur lang... Willen we niet kunnen we niet, durven we niet....?

Hoe anders ging dat bij JenaXL de school die de Landstedegroep in augustus opende in Zwolle Zuid. Eigenlijk is dat vooral te danken aan Walter Stuifzand. De man die met zijn resultaatinjecties Zwolse ondernemers helpt. Toen hij in februari 2008 aan tafel schoof zei hij me dat hij een Jenaplan school voor voortgezet onderwijs wilde en daarvoor een bestuur zocht. We gingen in zaken en twee weken later zei hij me dat die school op 1 augustus 2009 open zou gaan. Ik mompelde wat, dacht vooral dat we het niet zouden redden maar liet de deadline staan.

Het heeft me geen windeieren gelegd. Onder druk van de deadline gingen we direct in actie. We verzamelden ideeën en daarna vooral veel mensen die allemaal wilden bijdragen aan die ideeën. Het ondernemingsplan met de financiële uitwerking was binnen twee maanden klaar en het team dat de school ging "bouwen" werd geselecteerd en gefaciliteerd. Daarna heb ik vooral gevolgd. Anderen waren het immers aan het doen....

Toen ik deze week op de site van Walter keek bij 130 tips voor startende ondernemers kreeg ik nog eens de samenvatting van wat hij ook voor JenaXL betekende. Ik raad je aan daar te kijken voor een resultaatinjectie in je eigen handelen. Ik ben inmiddels bezig met volgende ondernemingen.

O ja, vergeten... door doel en deadline is iedereen aan het eind ook veel meer tevreden en dat leidt tot een feestje. Altijd goed voor de sfeer!

Onderste boven...

2009-09-21T23:13:00.011+01:00

Regelmatig kom ik mensen tegen die me proberen wijs te maken dat ik belangrijk ben omdat ik een baan in de top van een grote organisatie heb. Ik ben dan ongemakkelijk. Ik beleef het niet zo. Voor mij is wat mensen samen doen van een groter belang. Dat ik daarin belangrijker zou zijn dan een ander vind ik een raar en onaantrekkelijk idee. Liever leef ik met de gedachte dat iedereen het beste uit zichzelf heeft bij te dragen. Die opdracht geldt vooral ook voor mijzelf!

Gelukkig zit ook ik wel eens onder het gehoor van mensen die me op betere ideeën kunnen brengen. Zo liet Bart Gijsbertsen me afgelopen zondag weer zien dat dat hele "top denken" aan revisie toe is. Het zijn niet de zogenaamde toppers die centraal staan maar de mensen waarvoor zij werken. Kantel de pyramide en zie dat niet de bovenkant gevormd wordt door de top maar dat de top de medewerkers draagt. De "lijn" wordt dan niet gevormd door verantwoording aan elkaar maar aan verantwoordelijkheid voor elkaar.

Zo voel ik het en heb ik het nodig. Graag ben ik verantwoordelijk en liever niet de baas. Het helpt niemand! Dienstbaar leiderschap noemen anderen het...

Vandaag stond in de krant dat jonge Nederlandse managers meer gericht zijn op eigen belang dan op de belangen van de organisatie en haar mensen. Zijn ze nog te jong om het te zien of gaan ze gewoon te weinig naar de kerk?

Een oproep tot reflectie

2009-09-18T07:06:00.007+01:00

Via de mail ontving ik de uitnodiging mee te doen aan de "Grote Opvoedtest":

Hoe ga jij met kinderen om? Streng doch rechtvaardig? Of juist tolerant?
In een tijd waarin de opvoeding van kinderen een heet hangijzer is komt Trouw Onderwijs! met de Grote Opvoedtest. Voor ouders én leraren. Want de school speelt een steeds grotere rol in de opvoeding.

Zoek uit wat voor ouder of leraar jij bent en welke rol de school moet spelen in de opvoeding van het kind. Lees in de bijlage hoe andere ouders en scholen hiermee omgaan en ga naar www.trouw.nl/onderwijs om de test te maken!

Natuurlijk kon ik het niet laten.... De test kun je maken als ouder en als docent maar ook door uitspraken te doen over een, in jouw ogen, ideale docent. Toen ik daar allemaal doorheen was hield ik het profiel van een "Gezaghebbende docent" over.... (klik hieronder)

Voor wie mij kent is het niet moeilijk om te raden van welke subgroep ik ben. Geen verrassing dus... tot dat ik mijn uitspraken over de ideale docent vergeleek met mijn uitspraken als ouder. Als ouder ben ik veel losser. Wat zou dat toch zijn? "Onmacht als ouder", "Tijdgeest gedachten over docenten" of nog iets anders...?

www.23onderwijsdingen.nl

2009-09-14T07:30:00.005+01:00

Alle VO-leerlingen van de Landstedegroep krijgen dit jaar een biebpas van school. Niet alleen kunnen ze daarmee gratis lenen maar wat ze lenen kan ook nog eens op school worden opgehaald en ingeleverd. Daarmee krijgen ze toegang tot veel meer materialen zoals boeken, DVD's en CD's. Wat uiteindelijk nog veel meer effect kan hebben, is dat de zoekmachines van de bieb nu ook binnen onze scholen zijn te raadplegen. Schoolinterne bronnen worden daarin gemengd met alles wat erin de buitenwereld is.

Vandaag kwam een vertegenwoordiging van de bibliotheken de voortgang rapporteren in dit project. Alles lag op schema en ze namen nog een leuk cadeautje voor ons mee: http://www.23onderwijsdingen.nl/ Een website waarmee docenten kunnen ontdekken wat wiki's, podcasts, blogs en nog 20 andere digitale dingen zijn en kunnen betekenen in het onderwijs.

Op de startpagina van http://www.23onderwijsdingen.nl/ staat het volgende te lezen:

"De wereld verandert, mensen veranderen, het web verandert, het onderwijs verandert, leerlingen veranderen en wat doe jij?Als je op een school werkt, heb je te maken met leerlingen die op andere manieren met elkaar comuniceren en op andere manieren kennis en informatie tot zich nemen, dan je zelf hebt gedaan toen je jong was. Uitgevers brengen methoden uit, die appeleren aan die veranderende omstandigheden. Daarnaast komen er nieuwe manieren van samenwerken beschikbaar, nieuwe ‘tools’, die het eenvoudiger maken om effectiever met je collega’s om te gaan.

De beste manier om te leren over al die ontwikkelingen op het web, is door je simpelweg over te geven en je onder te dompelen in het “digitale geweld”. Ga het zelf allemaal maar doen en meemaken, ondervindt zelf eens wat het is om in Hyves rond te hangen en vorm je dan een oordeel."

We gaan dat met heel veel medewerkers doen en het directieteam geeft het voorbeeld. Vanaf morgen leren we met elkaar over 23 onderwijsdingen op het web. Kortom leren door doen, met elkaar en een coach van de bieb. Je moet immers weten waarover je praat.....

Taalvermenning

2009-09-11T00:50:00.003+01:00

Zonder het te beseffen spreken Amerikanen een aardig woordje Nederlands. Hun taal is al eeuwen doorspekt met Hollandse elementen. Op het eerste gehoor zou je het niet zeggen, maar het Amerikaans zit vol woorden van Nederlandse herkomst.

In de titel van haar nieuwe boek ’Yankees, cookies en dollars’ geeft taalkundige Nicoline van der Sijs er al meteen drie prijs. ’Yankees’ komt om te beginnen van ’Jan-Kees’. Nederlandse kolonisten die in de 17de eeuw naar Nieuw-Nederland (het huidige New York) trokken, heetten vaak Jan of Kees. Hun Britse concurrenten noemden hen daarom spottend ’Jan-Kezen’. In vertaalde vorm: ’Yankees’. Bepaald geen naam van een roemruchte indianenstam dus, zoals lange tijd gedacht.

De opgetekende woorden drongen vooral de taal binnen via de eerste golf Nederlandse immigranten uit de 17de en 18de eeuw. Behalve de ’Yankees’ stammen ook de ’cookies’ uit die tijd. Nederlanders namen naar het nieuwe continent de gewoonte mee om aan gasten een ’koekje’ te presenteren. Dat sloeg aan. Ook de draagbare bakoven waarin ze hun traktatie bereidden, de ’bake-oven’, wordt in het Amerikaans nog gebruikt.

In talig opzicht hebben de Nederlanders vooral voedingswaren achtergelaten, zoals ’brandy’ (brandewijn) en ’coleslaw’ (koolsla). Ook dieren, waaronder de ’sea bass’ (zeebaars) en de ’spearing’ (spiering), scoren hoog. Verder veel huisraad, al zijn de ’dobber’ (dobber) en het ’blickey’ (blikje) nu alleen nog regionaal in gebruik.

Verrassend is dat Nederlandse woorden zelfs in indianentalen zijn beland. „Via de Nederlanders kwamen de indianen voor het eerst in aanraking met zoiets als een broek of hemd”, licht Van der Sijs toe. „Dan is het niet zo vreemd dat ze de bijbehorende woorden overnamen.” En zo spraken indianen naar hun beste kunnen van ’pelók’ en ’hámed’. Ze gingen ook aan de haal met de onbekende dieren die onze voorouders binnenbrachten. „Vooral de verdubbelde lokroepen daarvan hebben ze overgenomen. Een kip noemden de indianen ’kipkip’, en een kat ’poespoes’. Tegen de geit zeiden ze ’mekkie’.”

... de kracht van de ontmoeting. We gebruiken hem ook binnen Landstede en leren elkaar zo de taal van de instelling....

Coldplay

2009-09-10T07:09:00.005+01:00

Op 09-09-09 was het zo ver. Met mijn dochter naar Coldplay in Nijmegen. In december had ik haar de kaartjes op haar verjaardag gegeven en na 9 maanden wachten was het dan ook eindelijk zo ver.... In maart was ik er achtergekomen dat Harko ook kaartjes had en met zijn zonen en mijn dochter reisden we dus naar Nijmegen.

Een paar gedachten bij een prachtig concert:

Beleven: Op zo'n avond is iedereen Coldplay. De T-shirts schieten over de toonbank maar meer nog :alles wat er gebeurd verbindt publiek aan band. Je kan er ook mee thuiskomen. Vandaag heb ik menig jaloerse Zwollenaar vertelt waar ik gister was.

People: bezoekers staan uren in de rij maar ik heb geen klacht gehoord. Bij vertrek heb ik anderhalfuur in een parkeergagarage staan wachten om er uit te komen. Gelukkig had iedereen een CD'tje gekregen van de mannen van Coldplay. Uit elke auto klonk dus hetzelfde liedje. Een concert op zich...! Uiteindelijk 3 uur in bed terwijl de heren van Coldplay al om 11 uur klaar waren... Het hoort er bij!

Money: Met een bezoekersaantal van 60.000 is de recette op een avond bijna 4 miljoen euro. Daar kun je een feestje van geven. Ondanks vuurwerk, ballonnen en papieren zal er vooral goed worden verdiend. De entertainement industrie is booming!

Vastleggen en delen: Veel heb ik gezien door mijn camera en menig filmpje en foto op mijn PC getuigt nu van mijn aanwezigheid toen. Ik was niet alleen. Kijk maar op you-tube en zoek onder Coldplay Nijmegen" om te leren hoe het beeld zich verspreid. Niemand heeft het over rechten. de beelden leveren immers ee bijdrage aan de status van de band...

... zo zie je, je kan er van alles van leren voor een school....

een filmpje voor de thuisblijvers (let op het meezingen!)

Wie O Wie

2009-09-09T08:08:00.001+01:00

Vorige week was ik bij een van de nieuwe gemeentes waar ik mee te maken heb. Ik was er nooit eerder geweest maar zowel de wethouder als zijn ambtenaar begroetten mij met een citaat uit deze weblog. Ik was verrast en het zette me aan het denken. Hoeveel dingen heb ik geschreven die ik niet meer bij me wil hebben?

Tot nu toe waren er vooral complimenten over deze weblog. Collega bestuurders konden een voorbeeld aan me nemen, zei ooit eens iemand. Digitale transpirantie... mooi, maar het maakt je ook bekend en dat kan nare gevolgen hebben. Enige tijd geleden werd een kandidaat in een sollicitatie afgewezen omdat de uitingen op internet weinig lovend waren. Kan dat, mag dat? en wat kun je over mij aan de weet komen? De combinatie van gegevens uit verschillende openbare bronnnen, levert soms een inkijkje op dat je je niet wenst.

Ik probeerde http://www.wieowie.nl/ om er achter te komen wat er over mij bekend is op internet. Tot mijn geruststelling zag ik dat ik me geen zorgen hoef te maken. Er zwerven geen foute foto's of andere dingen. Ik word alleen soms verward met mijn neef uit Leeuwarden maar wie beter leest kan zien dat hij ons is ontvallen en ik schrijf nog steeds, dus.....

Toch kan een kwaad willend mens meer vinden dan ik dacht. Reden genoeg om zorgvuldigheid te koppelen aan mijn webgedrag. Ook dat kan bij wieowie door een account aan te maken! Ik raad je aan ook naar jezelf een onderzoek te starten!

Trouw en JenaXL

2009-09-03T07:02:00.010+01:00

Toen ik ging studeren kreeg ik het eerste jaar een abonnement op dagblad Trouw. Het was een heel bezit voor een arme student. Na het eerste gratis jaar heb ik daarna graag gewerkt voor de leesbesteding aan het ontbijt. Dat maakt me al bijna 35 jaar lezer.

In de jaren 90 besteedde de krant als eerste aandacht aan de kwaliteit van scholen. Het was het begin van accoutability in het onderwijs. Dit Trouw onderzoek heeft mij en mijn huisgenoten menig verpeste zaterdag opgeleverd. Vooral als de resulaten van mijn school/scholen tegenvielen of als de buurman de zogenaamd beste was.... Je kunt niet altijd winnen weet ik nu!

Nooit heeft een van mijn scholen met enig initiatief Trouw weten te halen. Wel zag ik de laatste jaren in mijn krant artikelen verschijnen over schaalvergroting. Het zou leiden tot minder variatie en lagere betrokkenheid van ouders en docenten.

En dan gebeurt het toch. Vanmorgen lees ik over JenaXL de school die we gestart zijn op initiatief van ouders, konden starten omdat docenten enthousiast waren en wilden starten omdat we zoveel mensen troffen die allemaal wilden meedoen.

Die sfeer is in het artikel terug te lezen. Wat nu schaalvergroting leidt tot verminderde variatie? Schaalvergroting leidt tot besturen die een maatschappelijk initiatief kunnen omzetten naar een werkende school waarin docenten zijn toegerust en kinderen het goed hebben. Ik beschouw dat als mijn opdracht maar weet ook dat we dat als totaal onderwijsveld misschien nog moeten leren.

Ik ben daarom dubbel trots dat ik net als zoveel anderen ook een steentje mocht bijdragen aan JanaXL. Lees het hele artikel en je ontdekt meer over het waarom!

Wie schrijft die blijft...

2009-09-02T07:20:00.007+01:00

In de afgelopen jaren heb ik menig beleidsstuk, evaluatie of opdracht geschreven. Steeds met de bedoeling richting te geven aan het werk van mezelf en anderen. "Wie schrijft die blijft" zei mijn eerste baas ooit en hoewel menig goed beschreven stuk in de la bleef liggen, ging ik vrolijk door. Nu al meer dan 25 jaar!

Maar de tijden veranderen. Stukje bij beetje verliest deze klassieke werkwijze met de beschreven werkelijkheid terrein. Er is ook wel wat voor te zeggen. Wie een mooi stuk schrijft heeft immers nog niks. Veelal zijn de pennevruchten immers opbrengsten in de secundaire processen. Het echte werk moet dan nog worden gedaan.

Daar gaat het in ons land ook wel vaak mis. Accountability neemt menigmaal meer tijd in beslag dan het werk dat we doen. Aangewakkerd door een laag vertrouwen en een sterke opinie dat het werk van anderen toch wel niet zal deugen, jagen we elkaar op in verantwoording en controle.

Maar er is hoop, het kan ook anders. Steeds vaker gaan mijn overleggen over indrukken en voornemens die mensen hebben. Samen verkennen we wat er te doen is en welke verbanden er zijn. Dat soort overleg levert heel vaak geen notitie meer op maar een foto van een mindmap of een opdracht. Met de foto in de hand kan iedereen dan aan het werk en later met de opbrengst terugkijken naar het voornemen. (Klik op de foto voor groot beeld). Zeg nu zelf dat gaat een stuk sneller dan een beleidsstuk met veel te veel pagina's.

Zo nu weet je ook waarom er in mijn koffer naast nog steeds een teveel aan papier ook een fototoestel zit.

Docenten blijven slecht met hun tijd omgaan....

2009-09-01T07:52:00.004+01:00

De titel van deze blog is ontleend aan de ingekorte versie van een rede die Edith Hooge op 27 augustus hield bij de opening van het Hogeschooljaar. Zij is lector in Amsterdam en schrijft:

"Goed onderwijs geef je niet op een achternamiddag. Daar is veel tijd voor nodig – en geld. Nergens wordt zo dom omgegaan met tijd als in het onderwijs. Zo is al jaren bekend dat het niveau van kwetsbare leerlingen wegzakt tijdens de lange zomervakanties. Het lezen van boeken, het geconfronteerd worden met kritische en verrassende vragen, het leren hoe de wereld in elkaar zit en zat, dit alles ontberen deze kinderen tijdens de lange zomerweken. Met als gevolg dat zij aan het einde van die romantische zomervakantie met een nieuwe, frisse achterstand de schoolbanken in schuiven."

Ja, dat was mij ook al opgevallen aan mijn kinderen. Hoewel gesterkt door de relaties die zij wisten aan te knopen op de campings waar wij bivakeerden, moet ik toch vooral ook constateren dat de schoolvakken tot een dramatisch niveau zijn gedaald. Na de vakantie stond werkelijk alles uit en dat voor kinderen die het moeten hebben van hard werken.

Als ik de zinsnede van Edith nog eens op mij laat inwerken ontdek ik dat ik er iets aan had kunnen doen... Als vader had ik meer kritische en uitdagende vragen moeten stellen. Daarmee had ik achterstanden bij mijn kinderen kunnen voorkomen! Tsja ....voor mij was het ook vakantie.

Wie kennis wil nemen van Edith's observaties rond tijd en onderwijskan hier het hele artikel lezen

Halveringstijd...

2009-08-31T07:32:00.001+01:00

Als je kijkt naar de frequentie waarmee ik over de jaren schrijf in deze blog, kun je voorspellen wanneer het stopt. Leverde ik in het eerste jaar 124 keer een gedachte af, in 2008 was dat 74 keer en nu staat de teller op 38. Het schijnt het voorland van alle bloggers te zijn: eens stopt de behoefte om te delen en is de vut er uit.

Eigenlijk is de situatie erger dan uit de getallen blijkt: In 2008 en 2009 zorgen met name de buitenlandse reizen voor een veelvuldig gebruik van deze weblog. De gewoonte om de dag te beginnen met een verhaaltje bestaat al lang niet meer... helaas? of beter zo?

Wie me volgt, zal het ook wel moeilijk hebben. Zoveel onregelmatigheid houdt niemand vol.

Als ik nog eens grasduin in de vruchten van mijn toetsenbord, kom ik op 50 en 101 twee eerdere momenten tegen, waarop ik schrijf over waarom ik blog. Ik was ze beide al vergeten, net als ik het bloggen vergeten was na de zomervakantie. Toch vertellen die verhaaltjes uit 2007 nog steeds wat ik met bloggen heb.

Als goed voornemen noteer ik daarom in mijn agenda: Vaker bloggen. Het geeft me, ook later, zicht op wat ik doe en denk.

Singapore (12)

2009-07-09T17:25:00.002+01:00

Singapore (11)

2009-07-09T11:40:00.004+01:00

Ik heb hem gezien... de school waar IT volledig onderdeel van uitmaakt. Het is een meisjesschool, staat in Singapore en is daar één van de vijf furureschools. Gekke combinatie??Nee hoor want de overheid houdt hier graag de historie in ere en gaat tegelijktijd voor modern onderwijs en dan kan het...

Ik zou er uren over willen schrijven maar kan dat nog niet... Ik ben nog te verbluft. Ik zag er van alles gebeuren dat ik niet kende of waarvan ik inmiddels dacht dat het niet zou werken. Wacht daarom op nader bericht maar neem alvast een kijkje bij:

De film over de school en de website van Cresent Girlschool

De reis naar hier was al de moeite waard maar dit was wel ff een klap.... en leuk dat die leerlingen en docenten het onderwijs dat ze deden, vonden!

Singapore (10)

2009-07-09T10:34:00.004+01:00

Ik krijg steeds meer waardering voor Singapore. Dat geldt niet alleen het land maar vooral ook de mensen. Ze zijn planmatig en bewogen. Hardskills en softskills naast elkaar. Vandaag bezochten we een Juniorschool (16-18 jaar) die bezig is met Lego.

Nu denken wij vaak aan Technisch Lego en robotica maar deze school gebruikte een simpel doosje met legosteentjes voor de ontwikkeling van de softskills van hun leerlingen. Hoe dat werkt?

Zo gauw de doosjes bij ons tafel kwamen gingen alle jongetjes van 50+ freubelen. De docent deed niet meer dan ons vragen iets te maken waarmee we konden presenteren wie we waren of wat we wilden bereiken.

In vijf minuten had iedereen wat in elkaar. Daarna werden we uigenodigd het aan elkaar te presenteren. Nu heb ik de afgelopen dagen iedereen uitvoerig gesproken maar de verhalen bij het bouwsel bracht toch nog heel wat nieuws boven.

Deze methode gebruiken ze binnen deze school om elkaar ideeen en bedenksels uit te leggen. In hun ervaring gaat dat een stuk makkelijker dan met alleen gesproken woord of een schetsje. Juist met de steentjes van Lego weten veel mensen een goed verhaal op te bouwen.

Ik ga een setje bestellen voor op mijn vergadertafel.... De foto is van mijn bouwwerkje, herken je er iets van me in?

Singapore (9)

2009-07-08T16:02:00.008+01:00

Vandaag zat ik onder het gehoor van Michael Fundyk. Een jongeman die op zijn 16e verjaardag miljonair werd omdat hij de website die hij samen met een vriendje maakte (mydesktop.com) verkocht aan een commercieel bedrijf.

Door de vele vragen die hij sindsdien kreeg, raakte hij betrokken bij de idee om juist jongeren via internet aan elkaar te binden rond Global issues. Samen met Jen ging hij verder. Het leidde tot http://www.tigweb.org/. Er staat te lezen:

"TakingITGlobal.org is het sociale netwerk dat jou verbindt met de globale kwesties die ons allemaal raken. Verbeeld je de mogelijkheden. Investeer in verandering"

Ga er kijken, neem een account en doe mee of doe er wat met je leerlingen mee. Je vindt er acties, hulpmiddelen, educatieve inhouden, leerfacilteiten en nog veel meer. Wat een kracht zit er in jonge en betrokken mensen... en alles zo mee te nemen naar het onderwijs.

Het zijn deze initiatieven die laten zien wat verbeelding doet en wat er nodig is om iedereen te bepalen bij wat met elkaar mogelijk is.

Singapore (8)

2009-07-08T11:16:00.011+01:00

"Wordt je daar niet moe van ale die presentaties, bezoeken en gesprekken in zo'n week', vroeg iemand me. Natuurlijk en met name na het middageten heb ik wel eens een dipje. Zo ook vandaag onder het betoog van Dr. Gene Carter van het ASCD uit Amerika. Hij sprak de schoolleiders van de wereld vandaag toe op de 10e conferentie voor principals.

Zijn inleiding belichtte hoe we in het onderwijs kunnen/moeten inspelen op de toekomst die we nu niet kennen. We bereiden leerlingen immers voor op die toekomst en we weten dat de toptien banen die er nu zijn 10 jaar geleden nog niet bekend waren.... dat vraagt creativiteit.

Tsja..en wat gaat zo'n man dan vertellen. Ik kwam vooral veel tegen wat ik eerder heb gehoord. Ik vind het overigens opvallend hoe problematieken en oplossingen een steeds mondialere context hebben. Wat wij in Nederland verzinnen is in dat licht echt niet anders dan elders.

.. en zo dommelde ik weg en mijmerde....tot deze dia langs kwam. Ik was meteen wakker. Snap jij waarom?

Die gekke Amerikaan bracht opeens logica in mijn begrip van leren. Geheugen, reflectie en intuitie als drie niveaus... briljant.. Ik had het nog nooit gezien. Daarom gaan we op pad, wisselen uit en leren van elkaar.

Het nieuwe leren op een mondiale schaal.

Singapore (7)

2009-07-08T10:42:00.010+01:00

In Singapore hebben ze in 2002 met veel moeite de ziekte SARS bestreden. Hoge discipline en een directe aanpak van ziektegevallen was de basis. Nu dat een succes is gebleken, is de reactie op de Mexicaanse griep net zo. Bij binnenkomst in het land werd onze temperatuur direct opgenomen met (natuurlijk) geavanceerde apparatuur. Bovendien werd ons gevraagd in welke landen we allemaal waren geweest...

Eenmaal binnen werden we gister gemeten bij de Beacon Primairy School die we bezochten

en natuurlijk kon het ook op de conferentie voor Principals. In de wel gevulde tas die we daar kregen zat ook een thermometer voor thuisgebruik. Echt waar, kijk maar.....aanpakkers die Singaporezen.

Singapore (6)

2009-07-08T00:32:00.007+01:00

Binnen de scholen van Singapore nemen de zogenaamde "Future schools" een speciale plaats in. Wij zouden het voorhoede scholen noemen. In die scholen wordt 3D en 4D techniek gebruikt voor het leren van kinderen.

Op dinsdag bezochten we Beacon Primary een basisschool waar leerlingen van 7 en 8 al gebruik maken van deze materialen. Het levert een school op met verschillende ICT-omgevingen waaronder een Greenroom waar leerlingen voor een groene achtergrond toneelstukjes spelen. Daarna monteren ze er de goede achtergrond in klaar is Singapore.

Ik moest er wel even aan wennen. Want het ziet er mechanisch uit en ik ben er niet zeker van dat deze aanpak leidt tot een cratieve en losse speeltrand. Wel zag ik de verbinding met het project Media Train wat ik overweeg voor de verbinidng tussen het VO-kunstonderwijs en Vormgeving en Entertainment in het MBO.

Ja, want de de voorzieningen zijn hier dan wel voortreffelijk maar wij hebben ze ook. Hoewel niet voor 7 jarigen dan toch wel tien jaar later....

Overigens is ook hier weer Ying en Yang goed in evenwicht, want buiten zag ik deze prachtige binnentuin en hadden ze een project met de aanplant van planten die de vlinders lokten. Let ook op de openstructuur. Het beetje wind dat er is,waait er zo doorheen...

Singapore (5)

2009-07-07T16:26:00.016+01:00

Vanavond zijn we uit eten geweest in de haven van Signapore. Na een rondvaart, aten we chinees en dwalden door het gebied. Enorme gebouwen omlijsten een 19e eeuwse haven waarin een neokolonistitische sfeer heerst.

In dit gebied staan alle flats op nieuw gewonnen land. Enorme investeringen maar de moeite waard voor een land waar de landprijzen torenhoog zijn. Geniet van de plaatjes zoals wij genoten van het aanzicht!

Singapore (4)

2009-07-07T01:47:00.004+01:00

Wat zie je als je naar buiten kijkt? Flats en groen! Het ruimtegebrek is in Singapore zo groot dat het gehele eiland vol gebouwd is en dat zelfs een derde deel is teruggewonnen van de zee. (overigens met Nederlandse hulp) Maar waar op veel plaatsen dan een stenen wereld ontstaat, is Singapore echt heel anders. We zitten immers aan de evenaar en de oorspronkelijke begroeieng is dan ook tropisch regenwoud en dat zie je nog steeds tussen al die hoge flats.

O, ja en om te laten zien dat ik op de 8e verdieping zit, nog een plaatje van het zwembad. (nog steeds niet geprobeerd)

(als je goed kijkt kun je me er opzien)

Singapore(3)

2009-07-06T11:33:00.007+01:00

Het onderwijs van Signapore behoort tot het beste van de wereld. Het primair en secundair onderwijs scoort eerste plaatsen op de rankinglijsten en de universiteiten staan in de toptien. Wat zijn de succesfactoren in dat onderwijs zo wilden wij vanmorgen weten bij MOE (ministerie of education)

"People, curriculum en proces", kregen wij als antwoord. People omdat het ministerie actief beleid voert om de 30% beste studenten van het land te binden als docent. Het beroep staat dan ook in hoog aanzien en kent een goede beloning. Daarnaast is er veel ruimte voor trainig en ontwikkeling en kent de inrichting van het functiehuis loopbaanpaden naar leiderschap en specialismen. De uitwisseling van werkers betreft ook de universiteiten en het ministerie zelf. Zo vinden mensen steeds nieuwe uitdagingen maar ontdekken ze vooral ook de bredere context waarin ze werken.

Curriculum omdat in Signapore vooral gezocht wordt naar inhoud die vooruit kijkt. Het onderwijs bereidt immers jonge mensen voor op wat komt. De vanzelfsprekendheid rond ICT is daarvan een exponent maar de uitdrukkelijke belangstelling voor karaktervorming onderhoudt er relatie mee. In Singapore gebruikt men daarnaast een zo breed mogelijke didactische variatie. Juist omdat men de beste resultaten wil bereiken.

In het proces is sprake van een centrale ondersteuning aan de medewerkers in scholen. De autonomie voor de scholen is groot en die autonomie gaat hand in hand met acoountability en close monitoring. Vergis je niet Singapore is 26 bij 43 km en kent in het hele onderwijs 500.000 deelnemers. Een hecht en doorvlochten proces waarin doelen scherp zijn geformuleerd, het leiderschap dienend is en de medewerkers betrokken zijn op het resultaat.

Kennis is in dit land dan ook overlevingsstrategie. Het is het enige waarmee in Singapore geld kan worden verdiend. Natuurlijke hulpbronnen zijn er immers niet. Met uitzondering van ons gas delen we in Nederland die positie met Singapore, net als de angst voor de zeespiegelstijging en de vrij pragmatische inslag van de mensen.

Er is hier veel te leren.

Singapore (2)

2009-07-06T00:28:00.005+01:00

Singapore (1)

2009-07-05T11:19:00.005+01:00

Na een lange reis, 12 uur in een vliegtuig is toch geen pretje, zijn we vandaag aangekomen in Signapore. Onderweg praat, lees en kijk ik films. Eenmaal op bedtijd begint het geworstel met te krappe beenruimte. Een scheve nek halverwege de "nacht"doet het ergste vermoeden, maar 's ochtends blijkt alles beter.

Door het tijdsveschil schiet de dag letterlijk erg op en wanneer we in de ochtend uitstappen is het al laat in de middag. Onze gids Marjanne maakt er een grap over: "We zijn allemaal 6 uur ouder geworden maar het is ons niet aan te zien" Ik troost me met de gedachte dat aan het eind van deze week het omgekeerde zal gebeuren.

Singapore is indrukwekkend en nat. 's Morgens was het nog 36 graden maar nu plenst het en maakt het geheel een waterige maar ook groene indruk. Morgen is het vast droger. "Als we ons bordje leeg eten is het morgen mooi weer." De vader van de gids zei het vroeger en dus zal het wel zo zijn.

Het hotel is mooi en lever ik hier maar even in een link. (klikken ma!) Zodat jezelf kan rondkijken. Je zult wel denken zo slecht heeft die Arend het nog niet en ik zou zeggen: Dat klopt als een malle!!!

Nu naar het diner met de consul en zijn medewerker. Het zal wel smaken...lijkt me..

Zo ver zijn we...

2009-06-25T06:37:00.007+01:00

Daar zitten ze, mijn dochter en haar zangvriendin. Samen aan de maaltijd bij ons thuis. Vanavond krijgen ze beide hun A-diploma zang bij Quintus, de muziekschool in Kampen. Ze praten over muziek maken, zingen en nog veel meer. Ze hebben vooral veel plezier. Als ouders kun je er soms beter naar kijken en luisteren dan zelf veel te vragen. Wat je wilt weten, komt dan vanzelf.

Ook nu want het gesprek komt op school en daar ben ik zeker ook beroepshalve in geinteresseerd. Mariska vertelt over haar opleiding verpleegkunde bij Landstede en vooral over het leren in de praktijk. Ze werkt als eerste jaars nu 10 weken bij IJsselheem en dat leren heeft een geweldige impact op onze dochter. Waar in de eerste periode in verhalen nog sprake was van zorgvragers (een term uit een boek neem ik aan) gaan haar verhalen nu vooral over mensen van vlees en bloed. En dat die lang niet altijd zorgvragers zijn en vaak nukken hebben, weten wij als ouders al langer maar is voor onze dochter een spannende aangelegenheid.

Haar vriendin vertelt ook over haar opleiding. Grafisch ontwerp doet ze. Erg leuk, leuker dan op de middelbare school vooral omdat je zelf veel dingen op school maakt. Ze heeft nog niet zoveel idee wat ze er mee kan en wil worden. Ze heeft net een snuffelstage van een dag achter de rug die wel leuk was maar in dat bedrijf zou ze echt niet willen werken.

"Hé, dan zit jij op het Deltion!", het floept er uit voor ik er erg in heb. Ik bedoel er ook niks mee en vraag daarom meteen maar naar het mooie gebouw. Erg oranje vindt ze. Het verhaal stokt en neemt een andere wending. Stom had ik mijn mond maar gehouden.

Kijk zo ver zijn we nu. Uit de verhalen kan ik als bestuurder halen waar kinderen naar school gaan. Ik kan van hen horen en meemaken wat leren in, aan en van de praktijk en competentiegricht betekent. Van zorgvragers in een boek naar onwillige en vloekende ouderen in IJsselheem. Je zou het niet anders kunnen leren....

Digitale wapenwedloop...

2009-06-15T21:50:00.004+01:00

Niet voor de eerste keer: Een verwijzing naar een blog van Marc Deckers. Lees zijn blog over de digitale wapenwedloop tussen leerlingen en docenten.

U bent gewaarschuwd en dat voor US 3.95!

Twee keer kijken!

2009-06-12T07:29:00.005+01:00

Mijn dochter speelt deze week in de musical LEF!. Dit jaar de schoolmusical van het Ichthus College en gebaseerd op RENT. Gister ben ik de eerste keer gaan kijken en vanavond ga ik nog eens. Ja, twee keer...want de eerste keer zie ik vooral mijn dochter en vanavond hoop ik vooral ook het geheel te zien.

In de musical LEF! wordt een jaar uit het leven van zeven jonge, talentvolle mensen en hun vrienden gevolgd. Ze kijken terug op hun dromen als twaalfjarige en wat er nu van terecht is gekomen. Studie kiezen, toekomst plannen, loopbaan uitstippelen: dat alles gaat niet zomaar.

LEF! is om allerlei redenen een geweldige voorstelling. Voor mij ook door de vertaling van Inge en Deirdre. Uit het nummer "Minutes" deze vraag: "In dagen, uren of toch minuten, seconden hoe meet ik eerlijk en echt de duur van een jaar?" Het antwoord: "Met je gevoel en in verbondenheid." Als kinderen (en volwassenen) dat leren begrijpen.....

LEF! is geweldig vooral ook vanwege spel en zang. Het spettert van het podium. Al die (45) jonge mensen die leven voor dit moment op het podium. Ze laten zien welk talent zij hebben. En zingen kunnen ze! Meerstemmig en zuiver.

RENT heb ik ook gezien in 2004 on Broadway. Sindsdien zit ook ik aan het verhaal vast. Een geweldig verhaal over het talent van mensen. Hoe het tot wasdom komt, afbreekt en verloren gaat.

...maar gister zag ik vooral die dochter die in een verstilde rol toch de ogen van haar vader ving. Hij was vast niet de enige die naar haar keek en zeker niet de enige met een brok in de keel. Knap gedaan meisie!

Promo musical Lef! - Jun09 from Christiaan Kanis on Vimeo.

Kom je hier werken?

2009-06-10T07:07:00.007+01:00

Hoe aantrekkelijk is het onderwijs als werkkring? Een vraag die het afgelopen jaar regelmatig opspeelde en dan steevast werd gevolgd door een discussie rond de aanvangsalarissen. Oude denkwijzes voor een nieuwe generatie zoals blijkt uit het laatste onderzoek naar het werkbeleven van twintigers.

Driekwart van de twintigers vindt veertig uur per week werken onnodig, blijkt uit dat onderzoek. Jongerenonderzoeker Karin van Steensel concludeerde dat twintigers geen andere opdracht in het leven hebben dan gelukkig worden. „De generatie geboren tussen 1970 en 1989 is de eerste die het niet beter hoeft te hebben dan hun ouders”, verklaart Menno van der Veen (28) de parttimerstrend onder twintigers. Van der Veen is initiatiefnemer van de programmaserie ’Generatie 70/80’.

"Geld is voor hen dus geen motivatie. Werk is voor jonge mensen een manier van zingeving. Mijn vader zei altijd: ’Werk is niet altijd leuk. Daarom heet het werk.’ Maar voor de twintigers geldt veeleer: werk moet juist leuk zijn.” En twintigers willen creatief kunnen omgaan met hun eigen tijd. Negen tot vijf, veertig uur per week is passé. Met 32 uur werken in de week kun je eindeloos goochelen met je uren.”

Maar wat doen jongeren dan met al die vrije tijd? Van der Veen: „De hele dag blowen of computerspelletjes doen wordt niet cool gevonden. Sommigen schrijven in hun dagboek of doen iets van vrijwilligerswerk. Scholing en je zelf ontwikkelen is ook erg in.”

Het onderwijs kan juist in dit licht een aantrekkelijke werkgever zijn. Maar dan moeten we wel voorbij aan de ouderwetese arbeidsvoorwaarden die we hanteren. Ik kan me niet voorstellen dat een jong twintiger enthousiast wordt van ons taakbeleid of de rol van ons rooster. Nee, binnen komen, ruimte krijgen om je ding te doen, te scholen en te experimenteren bieden naar de behoefte van twintigers mogelijkheden. Hoe gaan we dat organiseren?

CV in Engels

2009-06-09T06:32:00.005+01:00

Voor mijn reis naar Singapore in juli mocht ik een CV in het Engels opstellen. Nu ben ik vaker in het buitenland en met hulp van vertaalmachines op internet kwam ik best een eind. Gek hoeveel zaken een mens vergeet van zijn lessen. Of is veel van wat ik voor het CV nodig had mij niet geleerd op school?

Die vertaalmachines maken er overigens wel een potje van. Een woord gaat nog maar van bovenstaande tekst maakt de Bing translater dit in het Engels:(http://www.microsofttranslator.com/)

For my trip to Singapore in July i was a resume in English. Now i am more abroad, and with the help of vertaalmachines on the Internet, i was best to put an end. Crazy how many cases a person forget his lessons. Or is much of what i needed for your resume to me not learnt at school?

Daar heb je als docent geen scanner voor nodig om te weten dat er een hulpmiddel is gebruikt. De moraal voor jonge lezers is daarom: Beware pupils! Before you know you write down something that is nonsense! (Ter geruststelling ook BING)

Disney en school

2009-06-03T06:55:00.003+01:00

Afgelopen maandag waren Karin en ik 25 jaar getrouwd en dus speelde de vraag "Hoe gaan we dat vieren?" In kleine kring vonden we en uiteindelijk hebben we de opbrengst uit ons huwlijk, onze kinderen, gevraagd wat ze graag wilden. Uit één mond klonk aan tafel: "Disneyland Parijs!" en als je het vraagt moet je het doen.... Om meteen maar kleur te bekennen het waren drie fantastische dagen en zelfs daar heb ik iets gezien wat met onze organisatie te maken heeft.

In Disneyland zijn vier werelden: Fantasyland, Discoveryland, Frontierland en Advertureland. Vier keer een ander thema met eigen atracties. Vier keer een wereld om in te verdwalen maar tegelijk en overduidelijk is Disneyland één park. Lijkt dat niet op de manier waarop wij met elkaar omgaan in het voortgezet onderwijs van Landstede/SSCO?

Maar in Disney is het gezamenlijk wel flink pittiger. Alle Franse medewerkers wensen je in hun beste Engels: "Have a nice day" Dat is een prestatie van formaat in het Franse land. Het maakt Disneyland ook tot een Amerikaanse enclave vlak bij Parijs.

Zitten we daar ver vanaf? Ik weet het soms niet maar ben regelmatig verrast. Zo was ik met een delegatie op bezoek in TalentStad en werkelijk iedereen die ons op de gang passeerde wenste ons een goede morgen of een hallo. Het maakt meer verschil dan we ons bewust zijn, mag dat dan coperate identity zijn?

Scholekster

2009-05-26T07:09:00.008+01:00

Elke dag als ik naar mijn werk fiets, zie ik in de berm een Scholekster fourangeren. Hij zit aan de weg naar Dronten bij de rotonde tussen de schoolgebouwen Wederiklaan en Prisma .

Hij viel me op omdat ik hem daar niet verwacht had. Ik ken Scholeksters als weidevogels en op de plek van de rotonde is er niets weids eerder iets lommerijks! Bovendien trekt het beest zich niets aan van het paserende verkeer. Nee, deze Scholekster is een echte stadsbewoner.

De vraag is natuurlijk hoe zo iets nu komt. Wat heeft de Scholekster er toe gebracht zijn eigen gebied te verlaten. Tien tegen een dat deze Scholekster sneller zijn wormen vindt dan op het platteland. Mogelijk heeft hij daarom zijn bakens verzet. Bovendien zal hij zelf niet weten dat zijn soort principieel een weidevogel is.

Tsja en dat gaat dan misschien toch weer makkelijker bij vogels dan bij mensen. Wij mensen gebruiken eindeloos tijd om al pratend elkaar van mening te laten veranderen. Terwijl we voor een goede oplossing juist zouden moeten focussen op het probleem. Wil ik eten? Ga dan kijken waar de wormen zijn! Wil je leren? Gebruik dan methodes die het leren stimuleren. Wil je ontdekken? Ga op pad!

Al doende leren we wat de waarde is. Je denkt toch niet dat de Scholekster bij de weg blijft als de wormen op zijn? .. en laten we wel zijn de meeste redenaties zijn er om niet van gedrag te hoeven veranderen.

Wiskundeknobbel

2009-05-25T07:40:00.003+01:00

Mijn vader was wiskundeleraar en thuis werd om die reden vaak gesproken over wiskundeknobbels. Het zouden bulten op je hoofd zijn waar de wiskundige oplossingen als vanzelf tot stand komen. Ik zou ze hebben, die wiskundeknobbels. Links en rechts aan de voorkant waren ze in ieder geval een verklaring voor mijn wat vierkante hoofd. Bovendien had ik een betapakket op de havo, dus er moest iets zijn.... Uiteindelijk heb ik dat wiskunde-examen ook gehaald maar dat heeft meer gelgen aan mijn leraar, de heer Dorleyn, dan aan me zelf of mijn knobbels.

Nee, erfelijk hebben de kinderen Runia weinig meegekregen van het wiskundig inzicht dat mijn vader ontegenzeggelijk had. We gingen in verpleging, onderwijs en kunst en hoewel we allemaal succesvol zijn, met wiskunde heeft het niks te maken. Zo verdwenen overigens ook de schaakcapaciteiten van mijn vader aan de genetische horizon.

Een generatie verder op is het niet veel beter. Vijf kleinkinderen zijn er en de meesten lieten wiskunde vallen zo gauw het kon of mocht. De laatste die dat deed was Cathalijne die er zelf voor koos om in havo-4 wiskunde-A op te nemen maar vooral gelukkiger werd toen ze besloot het te laten vallen.

Nu zit ik dus alleen nog met Ditmer aan de wiskunde. Hij zit in klas 1 en dan hoef je nog geen moment te denken aan "laten vallen". Overigens zit hij in het Vwo dus voorlopig zit er nog wel wat wiskunde in zijn en mijn leven. Want helpen doe ik wel bij wiskunde. Niet veel, daar houdt mijn zoon niet van, maar wel voor een toets om te ontdekken waar het over gaat en wat er geleerd moet worden. Ik hoop dat Ditmer nog lang wiskunde doet. Zo blijf ik aan mijn vader denken en me afvragen hoe onze eigenschappen overgaan naar volgende generaties.

Bij vijf kleinkinderen moet er toch één wiskundeknobbels hebben???? Kom op Ditmer je kunt het!

Camper-broers

2009-05-20T06:56:00.005+01:00

Mijn moeder (bijna 80!) is drie weken in Canada. Na veel wikken en wegen is ze mee met haar twee jongere broers die met twee campers rondreizen.

Toen ze twee maand geleden de uitnodiging met ons besprak, was ze nog niet van plan mee te gaan. De laatste keer dat ze in Canada was, was bij terugkomst de jetlag zo vervelend geweest dat ze nu vond dat ze het daarom niet nog eens moest doen. Natuurlijk hebben mijn broer, zus en ik vanaf dat moment beargumenteerd dat ze juist wel moest gaan. Mijn moeder komt uit een boerengezin met zeven kinderen en al haar zussen emigreerden in de naoorlogse jaren naar Canada. Niet gaan betekent daarom dat je je eigen zussen niet ziet.

Uiteindelijk deed ze het toch. Of ze naar ons geluisterd heeft, weet ik niet. Mijn moeder maakt namenlijk haar eigen keuzes en ik waardeer dat zeer! Vanaf dat moment heb ik haar dan ook vooral geplaagd. Ze ging immers met haar twee jongere broers en die ken ik uit mijn jeugd vooral als friese stijfkoppen die regelmatig met elkaar in gevecht waren. "Weet je zeker dat ze geen ruzie krijgen?" en "Wat doe je als ze straks kwaad wegrijden midden in de bergen?" Mijn moeder lachte en zei dat de scherpe kantjes er inmiddels wel wat af waren bij de broers (nu in de 60).

Tsja en toen kwam dat telefoontje van mijn nichtje om te vertellen dat alles goed was met het gezelschap in Canada maar dat ze niet meer samen reisden. De broers hadden elk een route, een camper en een deel van het gevolg mee. Na twee dagen was het al fout gegaan....

Onverbetelijk...en jammer! Vooral ook voor mijn moeder en haar zus die nu in verschillende campers zitten en elkaar niet treffen....en daar was het toch om te doen!

Een spelletje Economie Triviant wint...

2009-05-16T16:56:00.002+01:00

Met haar ‘Economie Triviant’ sleepte Gerriëtte van Zuthem de Henk Peerprijs, voor vernieuwingen in het middelbaar economisch onderwijs, in de wacht. Naast 250 euro prijzengeld betekent dat eeuwige roem in docentenland. Het idee wordt komende maandag namelijk via de zogenaamde ‘economie kennisbank’ over heel Nederland verspreid, zodat van Vlissingen tot Groningen leerlingen haar uitvinding kunnen beproeven.

Het spel Economie Triviant heeft als doel om de economische begrippen erin te stampen bij de eindexamenleerlingen. Want hoewel haar liefde voor het vak schier onuitputtelijk is, beseft ze dat economie voor haar leerlingen soms best saai kan zijn. „Die begrippen zijn wel enorm belangrijk bij een examen, maar als een docent de hele les vragen gaat stellen als: wat is inflatie precies of wat is het kenmerk van een vrijhandelszone, zullen leerlingen na vijf minuten gapend afhaken.”

Het idee is, zoals een geslaagde vinding betaamt, verbazingwekkend eenvoudig. Neem een basis Trivial Pursuit spel, gooi de oude spelkaartjes eruit en vervang ze door eigenhandig gefabriceerde economievragen. Keurig verdeeld over zes categorieën. „Vervolgens deel ik de klas op in vier groepen die het tegen elkaar opnemen. En dan wordt zo’n les opeens wel spannend, want alle teams willen het spel winnen. De teams mogen onderling overleggen voordat ze antwoord op een vraag geven, waardoor er soms hele discussies ontstaan. En daar leer je natuurlijk veel van.”

Omdat de leerlingen de categorieen min of meer zelf kunnen kiezen, weet Van Zuthem meteen welke minder geliefd zijn. „Daar kan ik dan de volgende lessen weer gebruik van maken”.
Volgens de lerares zit we een houdbaarheidsdatum aan het spel. „Na een keer of drie is de lol er wel van af. Maar dan is het het doel, kennis der economische begrippen, natuurlijk voor een belangrijk deel al bereikt.”

Slimme docent en mooi gedaan.... (Overgenomen uit de Stentor van vandaag)

Binnenstebuiten ‘DANSWEEK’

2009-05-15T06:53:00.012+01:00

In de Buitenkerk van Kampen bezocht ik gister een eigen dansproductie van de Stadsgehoorzaal, waarbij amateursdansers gekoppeld waren aan professionals. Een bijzonder dansproject door Choreograaf Germa Scholten. Bijzonder vanwege de fraaie entourage, de prachtige teksten van Fokko Mellema, de verbluffend atmosferische muziek van Parkside en natuurlijk de dans van Germa Scholten. Lees hier het artikel uit de Brug.

Hier Zweef ik

Met mijn handen voor de zon
En mijn voeten in de lucht
Hier zweef ik

Ik zou vliegen als het kon
Als het kon, dan wel
Maar hier zweef ik

Tussen hemel en aarde
Is waar de wereld ligt
Dat is waar de wereld ligt

En hier zweef ik

Bijzonder ook om wat ik er mee van doen heb. Germa is oudleerlinge van school en daar nu dansdocent. In 2006 hielp ik haar een beetje op weg met haar eerste productie Movement in moments . Door het enthousiasme van anderen kwam er meer samen en daarom is er deze week voor de tweede keer een dansweek `Kampen Danst` Geweldig om daar ooit in de aanloop een kleine bijdrage aan te hebben geleverd. Zoveel talent onder weg en ik heb alleen het kampvuurtje maar aangestoken of daar de lucifers voor gebracht....

'Aan de buitenkant zie je niet wie ik werkelijk ben. Dit ben ik. Binnenste buiten.'

Examenhulp

2009-05-14T07:11:00.003+01:00

De eindexamens staan voor de deur. Wie nu nog niet begonnen is met leren, krijgt het waarschijnlijk lastig. Maar het is nog niet te laat voor een flinke eindsprint. Vanmorgen daarom in de krant aandacht voor de extra steun die leerlingen kunnen krijgen en nodig hebben om het het examen toch te halen.

Klassieke mogelijkheden zoals examenhulp en oefenexamens kennen we natuurlijk. Ook het examenkamp waarin je nog ff alles er in stampt is in opmars maar op www.trouw.nl zag ik filmpjes van docenten die nog even wat uitleggen over een examenonderwerp. Kijk maar hier:

Nu zat ik gister in een overleg over de mogelijkheden van een eigen productiebedrijf en ik zit al wat langer te denken over de standaardisering van onderwijsmaterialen. De filmpjes laten zien wat we vandaag al kunnen en ik maar denken dat ik voor de (midden)lange termijn aan de slag ben. We kunnen vanaf morgen aan de slag!

Weten wat er gaat....

2009-05-13T06:43:00.002+01:00

De afgelopen dagen heb ik me weer verbaasd over de discussies over het gebruik van computers in het onderwijs. Nog steeds zijn er medewerkers die elkaar wijsmaken dat het niet goed zou zijn. Opinies winnen het van mogelijkheden, overtuigingen van feiten.

Duizelingwekkend. Dat is het woord dat opkomt als je www.worldometers.info/nl opent. Hier staan de statistieken van de wereld die real time worden vernieuwd. Zo zie je de snelheid waarmee de wereldbevolking groeit.

Als je naar beneden scrollt, begint het helemaal te duizelen. Vandaag verzonden we al 70 miljard E-mails en is het aantal zoekopdrachten in google 400 miljoen. Er zijn dan ook 1,6 miljard internetgebruikers ( een kwart van de wereld bevolking!) Hoezo we werken te veel met internet? Als iedereen in de wereld het doet, behoort het toch ook bij onze opdracht?

En dan nog even dit: Toen ik voor de klas stond was statistiek vooral statisch nu vooral ook dynamisch. Wat zou meer impact hebben op het denken van kinderen?

Martin Bril

2009-04-24T07:10:00.006+01:00

Gister liep ik al rond met Martin Bril. Woensdag werd zijn overlijden bekend en als niet lezer van het Parool en de Volkskrant ben ik toch gek van zijn koloms. Hoe kan dat?

Eigenlijk ken ik Martin Bril van de Wereld Draait Door. Op 12 februari was hij te gast was met zijn nieuwe boek. In toon en analyse is hij de broer van Jan Mulder maar vooral ook anders, sober en gericht op het kleine. Ik ben dus bepaald geen early adapt. Eerder een late ontdekker. 49 werd hij en 44 boeken liet hij na. Ik heb nog wat in te halen!

Gisteravond werd in het zelfde programma zijn dood herdacht. Opmerkelijke televisie over een man die vooral aan schrijven hing. Kijk zelf maar en zoek de verbanden tussen gister en de uitzending op mijn verjaardag.

Geniet in het tweede filmpje vooral ook van Erik Vloeimans... Zo mag er later ook wel voor mij gespeeld worden. Onbestaanbaar!

Waarde en meerwaarde...

2009-04-21T22:51:00.014+01:00

Ik kan me soms verbazen als ik hoor wat docenten zeggen over de school waar ze werken. Aan koffietafels en op visite leveren we niet altijd een bijdrage aan een positief imago van het onderwijs of de eigen instelling. Ik vraag me vaak af waar die nestvervuiling door zou kunnen komen... Het zijn immers dezelfde mensen die elke dag opnieuw leerlingen helpen een diploma te halen en een goed mens te worden.

Afgelopen vrijdag vertelde Wim Kuiper, directeur van de besturenraad, mij een verhaal dat me op dit punt verder hielp. Hij liet me zien dat er ruwweg twee manieren zijn om een agenda te voeren: Om zaken te waarderen of om een opdracht of doel te stellen. (klik op de afbeelding voor een vergroting)

De eerste benadering staat meer in een RK-traditie, de tweede in een PC-traditie. Het laat zich raden dat het appèl een grotere rol speelt in mijn scholen. Maar de uitvergroting daarvan kan leiden tot een te grote bescheidenheid of juist een te groot fanatisme en blijvende onvrede.

Als we aan de koffietafel ons eigen werk uitvergroten doen we dat veelal langs de weg van het appèl en stranden dan in wat nog moet en nog niet klaar is of juist in te grote bescheidenheid. We focussen op de meerwaarde van het onderwijs en communiceren vooral ook onze onvrede. Het is immers nooit genoeg of het ligt niet aan ons. Opgenomen als we zijn, vergeten we dat aan de waarde van het onderwijs niet getwijfeld hoeft te worden. De pure opdracht het talent van kinderen te herkennen en dit te helpen te ontwikkelen, is immers van alle tijd. We doen dat anders dan vroeger. We doen het zelfbewust en dienstbaar en vooral omdat we er zelf in geloven van waarde te zijn. Als we dat communiceren zijn we makkelijker, begrijpelijker en aantrekkelijker. Het hoeft niet af te zijn om mooi te zijn en het hoeft klaar te zijn om er van te genieten.

Zo klinkt deze blog toch weer als een appèl. Het appel om meer focus te leggen bij de waarde in plaats van de meerwaarde van het onderwijs. Ook ik blijf immer een gereformeerde jongen.

Stand by me...

2009-04-15T23:25:00.003+01:00

Wim Veen liet me in facebook meekijken naar straatmuzikanten die all over the world een nummer ten gehore brengen. Hoe dat kan..... Klik op het filmpje...

"Stand by Me" performed by musicians around the world from SKAT on Vimeo.

Ontmoeting, Twitter en dochterblog

2009-04-15T08:21:00.007+01:00

Vandaag wordt het 25 graden en dus verheug ik me nu al op een goed glas wijn op een zonnig terras. De ontmoetingsplaats voor vrienden en bekenden. Maar nu zit ik nog binnen en gebruik de computer om in contact te blijven. Er zijn meer mensen die dat doen.

In de krant las ik het volgende bericht:

D66 heeft dinsdag zijn programma voor de verkiezingen van het Europees Parlement in tien 'tweets' op Twitter gepresenteerd. D66 is naar eigen zeggen de eerste Nederlandse partij die dit doet. Via Twitter kunnen internetgebruikers meteen reageren op de programmapunten. Volgens Marietje Schaake, nummer 3 op de D66-lijst, is deze aanpak bedoeld voor mensen die geen tijd hebben hele verkiezingsprogramma's door te spitten. ''Iedereen heeft tijd voor tien tweets.''
Benieuwd? -> kijk hier op de site en ontdek ook de andere netwerken die D66 gebruikt.

In de mailbox zat dit mailtje van mijn dochter:

Hey allemaal!Ik ben nu net een tijdje bezig met een blog. Zouden jullie eens willen lezen? En vergeet niet om het soms te volgen.. Dan weet je wat ik meemaak! Misschien wel leuk. En nog een tip: begin helemaal onderaan. Dat is het 1e bericht namelijk :P
Benieuwd? ->Kijk op: http://mariska-blog.blogspot.com/ en ontdek meer.

Mooie voorbeelden van de bijdrage die computers leveren aan de kennisdeling en taalontwikkeling.

De goede dingen, goed doen

2009-03-24T22:50:00.004+01:00

Vandaag namen we afscheid van Henk Reuvekamp. Henk is 23 jaar in dienst geweest als hoofdadministrateur en was in latere jaren vooral betrokken bij en verantwoordelijk voor huisvesting.

Henk is een originele vent en dat liet hij vandaag zien door zijn toespraak te laten omlijsten door een goochelaar. Waar zie je dat en wat een mooie beeldspraak kwam voorbij! De goochelaar liet zien hoe je touwtjes aan elkaar knoopt, van een tien eurobiljet een biljet van twintig euro maakt en hoe je buiten de kaders denkt. Echt waar, echt gezien en ik stond er vlak bij!

Henk vertelde er omheen en liet zien wat hij belangrijk vindt in het werk. Dat is niet geld en ook geen stenen maar vooral mensen. "Als mensen het goed hebben en er met elkaar voor gaan, ontstaan er prachtige dingen. Geen berg te hoog en wat een mooie plannen kun je dan hebben." Henk op zijn best en wat een keus om juist hem 23 jaar geleden vanuit Twente hier naar toe te halen.

Ik mocht Henk toespreken en dat is om verschillende redenen een voorrecht. Niet alleen werkten we lang samen, maar ooit was mijn vader zijn eerste baas. Dat soort lijnen hebben betekenis. Het maakt bescheiden en bepaalt ons bij elkaar.

Henk bepaalde me de laatste jaren vooral ook bij die kant van het werk. Het gaat niet om grote ego's en eigen kracht. Het gaat om wat we met elkaar tot stand kunnen brengen ten dienste van het onderwijs aan kinderen.

Ik zal Henk missen, maar gelukkig is 'ie er morgen gewoon, want hij vond zijn werk nog niet af!

Managers en presentie

2009-03-23T00:55:00.001+01:00

We zitten naast elkaar: Karin en ik. Zij is bezig met presentie en ik met issuu, een programma waarmee je bestanden op een mooie manier kan presenteren op internet. We laten elkaar zien waar we mee bezig zijn en om de combinatie maar meteen duidelijk te maken: Hieronder het resultaat van ons gezamenlijk werk...! Co-creatie avant-le-lettre!

Open publication - Free publishing - More presentie

Strategie bepalen

2009-03-07T17:02:00.001+01:00

Nu Landstede en SSCO samen verder gaan, is het tijd om na te denken over onze gezamenlijke toekomst. Kortom: "Tijd voor strategie!"

Mijn collega's en ik hebben in het verleden al veel strategienota's doen verschijnen die keurig in de la nauwelijks een bijdrage leverden aan het uiteindelijke werk in onze scholen. "Zou dat ook anders kunnen? " vroegen we ons af en dus kozen we voor het proces. De komende maanden wordt iedereen in de organisatie uitgenodigd om na te denken over de toekomst en te verkennen wat we dan wel en vooral ook niet moeten doen.

Meer is strategie immers niet? Scenario's verkennen en bepalen wat je in voorkomende gevallen wel en niet moet doen. In onze ogen is strategie daarmee het werkveld van iedereen in onze organisatie. Onze professionals maken immers dat soort afwegingen in hun werk. Natuurlijk niet de hele dag op organisatieniveau maar wel in de ontwikkeling van het eigen werk en de veranderende (onderwijs)vraag. Elke weloverwogen verandering kent daarmee zo'n (strategische) verkenning.

Natuurlijk stellen we niet allemaal de strategie vast. Dat heeft uiteindelijk het bestuur te doen en een goed bestuur doet dat niet over de mensen maar juist met de mensen. Zo weten we te kiezen wat van waarde is. Het gaat immers over ons werk en omdat we er een groot deel van ons leven aan besteden, is er een stevig belang vooral ook oog voor geluk en schoonheid te hebben. (vrij naar: Matthieu Weggeman hieronder)

Dit filmpje is een van de bronnen die we inmiddels hebben gevonden. Hoe we verder aan het werk zijn, is te volgen op de website http://strategielandstede.ssco.nl/. Medewerkers van SSCO en Landstede hebben er toegang en delen in het proces, de ideeën en de uitwerkingen.

Daar moeten we nog wel aan wennen, maar uiteindelijk zal het leiden tot een strategie die een grote herkenning kent en door iedereen kan worden verbonden aan het werk en de keuzes die we daar dagelijks moeten maken.

Hoezo een mooie uitdaging!

Het moet gezegd...

2009-03-03T19:09:00.005+01:00

Ja, ik ben 51 en 50 jaar lang vond ik dat alles wat ik in het leven heb bereikt te danken is aan mezelf. Zelf gekozen, zelf gedaan, zelf gestuurd en dus mijn prestatie. Maar het laatste jaar merk ik dat ik daar minder zeker van ben en vorige week zag ik in dat het misschien toch allemaal net iets anders ligt.

Vorige week overleed namelijk de moeder van mijn beste jeugdvriend en de avond voor de begrafenis trof ik hem. We zaten aan tafel in zijn ouderlijk huis en dronken, net als vroeger, thee. We hadden elkaar weer jaren niet gezien maar het was alsof de tijd had stil gestaan. Na 35 jaar verstaan we elkaar nog steeds als de beste. Ik kan zelfs vooraf voelen wat hij straks gaat zeggen. Vriendschap voor het leven.

Maar er is ook een deel dat we niet van elkaar kennen. In de laatste 25 jaar heb ik in het onderwijs gewerkt en me opgeklommen naar steeds hogere baantjes. Niet gek voor een matig student die voor de lerarenopleiding naar Groningen ging.

Hoe anders ging het aan de andere kant van de tafel. Hij had altijd meer talent dan ik. Studeerde de eerste jaren aan de universiteit maar aan het echte werk kwam hij daarna nooit toe. Eerst trok de muziek aan hem en daarna ook nog wat andere dingen. Hij werkte als kok, als schipper op de bruine vloot en als postbode. Hij stond ook nog even voor de klas en doet nu opvangwerk voor jongeren.

Als er ergens op aarde een presente medemens te vinden is dan zit hij daar tegenover me aan de tafel. Wat kan hij dat goed, luisteren, in contact blijven en alles accepteren wat langs komt. Kwaliteiten waarom ik hem waardeer. Kwaliteiten ook die niet in maatschappelijk aanzien staan en niet leiden tot streepjespakken en rozedassen. Ja, aan onze kleding is te zien hoe verschillend we gevaren zijn.

Is dat dan de prestatie die ik leverde en heb ik dat dan beter gedaan hij? Ik denk het niet. Hij zit nu in werk waarin hij zijn talenten ten volle kan inzetten en ik ook. Het enige verschil is dat hij daarvoor nauwelijks betaald krijgt en ik te veel.

51

2009-02-12T08:35:00.004+01:00

Vandaag 51 geworden. Wat een leeftijd en wat een feestje. Op een of andere manier beleef ik mijn verjaardag altijd bewust en weet ik nu nog dat ik op mijn 30e wist dat ik nooit 40 zou worden en op mijn 40e wist dat 50 onbereikbaar zou blijken. Waarom? Ik weet het niet meer en het doet er ook niet meer toe want door in leven te blijven, is bewezen dat het allemaal onzin is.

Vele verjaardagen kan ik me nog herinneren. Zo waaide op mijn 12e verjaardag de schutting in de tuin om en werd ik 24 toen heet Groningen was ingesneeewd. Vandaag was het juist prachtig weer. De zon scheen en er viel wat sneeuw toen ik het huis verliet.

Op weg naar de multivlaai (je wil toch trakteren is het niet) drukte ik de radio aan en schalde "Born to be wild" uit de luidsprekers. Vroeger misschien een lijflied maar nu duidelijk niet meer van toepassing... Het tweede nummer bleek "Little man". Tijden veranderen en om mij te plezieren is het deze week ook nog week van de jaren 60 op radio 2.

Zo gaat het met alles en het stemt me mild. Er is bij mij geen verlangen naar vroeger maar wel een goede herinnering. De Dijk zingt "Mooier dan nu, zal het nooit gaan" en zo is het maar net. Klik maar op de link en vier mijn verjaardag!

250 scholieren hebben diploma al op zak

2009-02-11T01:25:00.002+01:00

De proef met het vervroegd eindexamen heeft er in Nederland voor gezorgd dat 250 middelbare scholieren in januari hun diploma al hebben gehaald. Nog eens duizend leerlingen hebben alvast in een of meer vakken examen gedaan. De uitslag is vrijdag bekendgemaakt.

Twaalf scholen voor vmbo-t, havo en vwo deden voor het derde achtereenvolgende jaar mee aan de proef die het mogelijk maakt examens in januari, mei en augustus af te leggen. Talentvolle leerlingen kunnen dan bijvoorbeeld eerder aan een vervolgopleiding beginnen. Het aantal scholieren dat vervroegd eindexamen doet, is in twee jaar tijd verdrievoudigd.

In Kampen en Dronten doen onze scholen ook mee aan dit experiment. Veel leerlingen werken daardoor bewuster en efficienter. De geslaagden weten de periode tussen vervroegd examen en de start van het vervolg, goed te gebruiken. Zo gaat een toenemend aantal naar het buitenland. Ze leren daardoor nog beter vreemde talen spreken en hun grenzen verleggen.

Mooi is dat... flexibiliteit, leidt tot nieuwe wegen en een beter uitzicht. Ik complimenteer de docenten die dat mogelijk hebben gemaakt.

Bieb-search

2009-02-04T07:53:00.003+01:00

Vorige week startte in Dronten de samenwerking tussen de bibliotheken en SSCO met een feestelijke bijeenkomst. Dankzij dit initiatief worden voor leerlingen en medewerkers de bronnen in de bieb en op school op één manier ontsloten. Bovendien worden zij lid van de bibliotheek en kunnen boeken op school worden afgehaald.

Vertegenwoordigers van gemeenten, scholen en bibliotheken uit Overijssel, Gelderland en Flevoland waren aanwezig bij de feestelijke opening en onderstreepten hiermee het grote belang van deze ontwikkeling. Vanzelfsprekend waren ook leerlingen en medewerkers van het Ichthus College goed vertegenwoordigd.

In zijn toespraak liet Geert Drexhage zien dat het huidige initiatief 10 jaar geleden onmogelijk was en nu voor alle partijen noodzakelijk. De bibliotheken hebben immers te maken met veranderend klantengedrag en de scholen moeten zich bezinnen op de wijze waarop zij de vele kennisbronnen voor hun leerlingen willen ontsluiten.

De toespraak van Marc Deckers boeide mij zeer. Hij liet met een paar eenvoudige vragen zien hoe de generaties rond lezen en kennisverwerving uit elkaar staan. Bovendien stelde hij dat plagiaat niet moet worden veroordeeld maar juist een eerste stap is naar kenniscreatie. Door knippen, plakken, herschikken en toevoegen ontsaan nieuwe inzichten.

In mijn eigen toespraakje heb ik aangestipt blij te zijn dat ik dit initiatief heb kunnen faciliteren en nu ook antwoord heb op de vraag waarom ik een moeilijk gevoel heb bij de door docenten zo fel begeerde plagiaatscanner.

Natuurlijk kunnen we daar alle goede dingen mee doen. Maar het zijn juist de slechte dingen die mij voorzichtig maken. Zo krijgen mijn kinderen nu al op school te horen dat er straks een scanner komt waarmee bewezen kan worden wat echt is en wat niet. Oud denken in nieuwe vaten. Dat vraagt om bezinning.

Ook daar gaan de bibliotheken ons mee helpen!

Puberbrein

2009-01-06T08:14:00.005+01:00

Vandaag belde een docente van mijn dochter. Nu is het pas dinsdag na de vakantie maar de teller van ongewenst gedrag stond bij mijn dochter al weer op drie. Ik schrijf al weer omdat het niet de eerste keer is dat mevrouw belt. Mijn dochter vergeet regelmatig wat en de docent in kwestie vergeet niet vaak daar een kruisje voor te zetten. Omdat drie kruisjes een telefoontje naar je ouders betekent, spreken wij elkaar op gezette tijden en ook na vandaag zal dat voortduren.

Laat ik eerst zeggen dat ik waardering heb voor de wijze waarop de leerkracht hier de leerling volgt, druk zet en daarvoor ook ons als ouders gebruikt. Ik denk namelijk dat het moeilijk blijven doen een bijdrage levert aan de noodzakelijke gedragsverandering bij mijn dochter. Daarom schreeuwen wij thuis achter haar aan: "deuren dicht, lichten uit en ruim je jas op!" Oke, het verhoogt de sfeer niet bepaald maar je kan toch niet steeds alles achter haar aan opruimen....

Dat gevoel hoorde ik ook in het relaas van de docente: "Ik maak een studieplanner en daar staat het in en dan nog levert ze niet in. Ik kan toch niet voor ze blijven denken en achter ze aan lopen." Herkenning maar ik dacht ook "Maar puberbreinen werken niet zo!

In het gesprek kon ik het moment niet vinden omt er iets over te zeggen. Het ging immers over mijn dochter en niet om de laatste inzichten over de ontwikkeling van het puberbrein. Dus schrijf ik het maar hier.

Ik had kunnen zeggen: "Kijk en luister naar Eveliene Crone of lees dit artikel " en ontdek hoe dat bij juniorhersenen werkt. Volwassenen zijn in balans tussen het denkende deel van het brein en het emotionele deel. Dat is bij jongeren nog niet volgroeid. Wel is er een enorme overactiviteit in het emotionele deel van het brein. Een scholier die echt z’n huiswerk wil doen, kan al op het schoolplein ter hoogte van het fietsenhok in problemen komen zodra hij van een feestje hoort. Dan begint dat emotionele deel meteen te rinkelen. Het denkende deel en het emotionele deel gaan in gevecht. De uitkomst bepaalt het gedrag. Het deel waar redeneren, plannen en kijken naar lange termijn zit, verliest het op deze leeftijd vaak. Daarom kunnen jongeren nog niet goed zelf plannen. En dan is het toch merkwaardig, dat het onderwijs kinderen van 14 jaar zelfstandig wil laten leren in het studiehuis."

En nee, ik bedoel hier niet mee dat ik het beter weet en al helemaal niet dat we als volwassenen niet meer achter onze pubers aan moeten rennen en zeuren. We leveren zo immers een noodzakelijke impuls.

Maar weten, helpt ons relativeren, de goede dingen te doen en vertrouwen te krijgen in de veelal goede afloop. Dat is veel waard!

Sneller dan ooit....

2009-01-05T21:30:00.002+01:00

Vanaf vandaag kan het programma waarmee belastingaangifte kan worden gedaan weer worden gedownload. Vóór 1 april 2009 moeten bijna 9 miljoen mensen aangifte doen. En deze ene van de 9 miljoen dacht daarom "waarom niet meteen beginnen?"

Het installeren is inmiddels een fluitje van een cent en binnen de kortste keren schreef ik mijn persoonlijke gegevens over vanuit een eerdere aangifte. Op zoek naar giften en andere kosten gebruikte ik dit jaar voor het eerst ook digitale middelen. Door het internetbankieren is het even ophalen van alle inkomsten en uitgaven over heel 2008 goed te doen. Even inladen in Excel en sorteren en je hebt zo alles boven water voor een verantwoorde belastingopgave.

Die Excel-bestanden heb ik maar even opgeslagen. Gooi ik morgen meteen mijn papierenoverzichten weg en bedank ik voor rekeningoverzichten op papier. Zo zie je maar weer dat digitale verwerking van gegevens wat op kan leveren. Goed voor het milieu en goed voor mijn vije tijd....

Ik ben namenlijk al klaar en terwijl ik bezig was, zag ik ook nog wat dingen waar ik misschien eerder wat mee had kunnen doen. Zo kreeg het Achmea Sportcentre afgelopen jaar ruim €1000,-- van de familie Runia. Nu ik me niet kan herinneren wanneer ik voor het laatst ben geweest, lijkt me dat geld voor niet verleende diensten.

Wedden dat ik dat pas over een jaar kan opzeggen? Vlot iets afwerken dient immers niet altijd een belang! en nu begrijp je ook waarom ik weer ben gaan sporten in mijn zojuist verworven vrije tijd.

Kerstboodschap van Marius

2008-12-19T17:48:00.003+01:00

Marius de Weerd werkt bij het service bureau SSCO. Bij speciale gelegenheden maakt hij toespraken of verrast met een gedicht. Dit jaar schreef hij op de valreep van het nieuwe jaar waarin we zullen verhuizen naar Zwolle dit voor zijn collega's:

-------------------

17 december 2009 Het visioen

“Ach Marietje”

Ach Marietje de koeien zullen loeien, ook al zien ze jou niet meer.
Door hun tranen heen gaan zij weer lachen, net zoals die laatste keer. En al denk je’ dat komt nooit meer, dat komt nooit meer, nooit meer terug. Ach Marietje de koeien zullen loeien. Ook al zien ze jou niet meer.

Ergens in een klein dorpje tussen Zwolle en Kampen woont een hele grote boer Jelle Smit met zijn vrouw Geziena. Volledig geautomatiseerd bedrijf. Ruim 100 hectare landerijen. 500 stuks vee. Hij doet alles alleen. Uitsluitend bij heel bijzondere gevallen moet z’n zoon Roelof helpen. Nu is Marietje 25 doodgegaan. Marietje was een grote stier echter als kalfje destijds is hij per ongeluk als koe opgegeven anders was het wel Marius 25 geweest of zoiets. En tegenwoordig met die strakke registratie, met die gele oorflappen, kun je later niets meer wijzigen. Dat is net zo moeilijk als een begrotingswijziging bij Harko. Maar nu moet zijn zoon Roelof, die op een van onze scholen zit, hem helpen. Jelle Smit pakt de telefoon en typt een nummer in;

1.Goedemorgen, met Landstede/SSCO waarmee kan ik u van
dienst zijn.?
2. Met wie?
1. Goedemorgen, met Landstede/SSCO waarmee kan ik u van
dienst zijn.?
2. Ja, eh. met Jelle Smit, ik wil graag mijn zoon Roelof aan de ...
1. Ogenblik, ik verbind u door, ogenblikje
1. Ogenblikje nog hoor.
2. Nou als het nog lang duurt dan wachten we nog even.
3. Met Roelof Smidt
2. Met wie?
3. Met Roelof Smidt
2 Jij bent Roelof helemaal niet
3 Nou wis en zeker.
2. Ik zoek mijn zoon Roelof Smit.
3. Dan bent u verkeerd verbonden, ik ben Roelof Smidt, rector van
het Ichthus College in Kampen en IJsselmuiden.
2. Geziena!! Geziena!!
4. Ja, wat is er?
2. Zit onze Roelof nu op het Ichthus College?
4. Nou ik dacht het niet. Volgens mij op het Agnieten College
2. Hallo, mijnheer Smidt ... hallo ....
1. Goedemorgen, met Landstede/SSCO waarmee kan ik u van
dienst zijn?
2. Potverdorie, ik had net iemand anders
1. Oh, ja, ik zie het al, ogenblikje.
2. Nee, wacht ik wil alleen maar ... hallo juffrouw
3. Met Roelof Smidt
2. Ja, nee, sorry hoor, weer met Jelle Smit ik ben nog steeds op
zoek naar de school van mijn zoon
3. Oh! Via Kampen misschien?
2. Nee, natuurlijk niet. Hij gaat altijd rechtstreeks. Dit wordt niet wat.
Geef me de telefoniste maar weer
1. Goede morgen met Landstede/SSCO waarmee.......
2. Ja, hou maar op. Ik wil mijn zoon Roelof Smit aan de lijn die zit
bij jullie op school en net had ik al het Ichthus College uit
Kampen 1. Oh ik snap het al, wacht maar, er zijn meer Ichthus Colleges ...
5. Met Jan Braam,.......... Ichthus College Dronten.
2. Ik word hier zo moe van hè. Ik ben al 5 keer doorverbonden en ik
wil alleen maar mijn zoon aan de lijn omdat onze Marietje is
doodgegaan.
5. Och, wat erg mijnheer, gecondoleerd. Hoe oud was ze?
2. 13 jaar.
5. Vreselijk om zo jong te moeten sterven
2. Nou best een mooie leeftijd hoor alleen ik kan hem niet uit de
stal krijgen, ik heb Roelof nodig.
5. Welke Roelof?
2. Roelof Smit
5. Ogenblikje
1. Met Landstede/SSCO goedemorgen waarm. .....
2. Stop...stop
1. Oh u bent het weer. Waarmee kan ik u......
2. Stop. Laat me uitpraten. Ik wil alleen maar m’n zoon even
spreken, hij moet helpen omdat Marietje dood in de stal ligt.
1. Marietje dood in de stal ligt? Wacht ik help u verder.
2. Nee, nee ... hallo hallo !
6. Met 1 1 2,... wat is het probleem?
2. Met Jelle Smit .Ik heb helemaal geen probleem. Onze Marietje
ligt dood in de stal. Verder niks. Jullie moet ik helemaal niet
hebben. Mijn zoon Roelof, die moet ik hebben. Klets tuut, tuut.

7. Met de politie IJsselland, bureau Zwolle
6. Ja zeg, met 1.1.2. Moet u luisteren Ik word net gebeld door 038
1657893 en daar ligt een dode vrouw in de stal. Marietje of zo.
Volgens ons vermoord door ene Roelof Smit.
7. We gaan er naar onmiddellijk naar toe.
1. Met Landstede/SSCO, goede.......... middag inmiddels ..
waarmee kan ik u van dienst zijn?
2. Met Jelle..S sm ahem . met Jelle .ik wil graag mijn zoon Roelof
aan de lijn die zit op het Agnieten College
1. In Wezep, Nieuwleusen of Zwartsluis?
2. Eh Geziena, Geziena.
4. Ja. Wat is er?
2. In welke plaats zit die jongen?
4. Zwolle.
2. Hallo juffrouw. In Zwolle!
1. Op het Carolus Clusius College of het Meander College of
Talentstad?
2. Geziena, Geziena, welke school in Zwolle?
4. Oh ja ik dacht van .. Talentstad, ja hij heeft ook op het Carolus
gezeten maar dat was fout geloof ik want hij kreeg nooit een
beurt en hij had ook geen kluisje en na een half jaar kwamen ze
er achter dat hij naar een ander gebouw moest.

2. Juffrouw .... juffrouw hallo
1. Met Landstede/SSCO goedemiddag waarmee ....
2 . Kop dicht . Kop dicht anders vallen er klappen. Verbind mij door
met Talentstad en rap.
1. Sjonge, sjonge die ouders van tegenwoordig kunnen ook niets
meer hebben.
8. Met Jan Kroon.
1. Zeg ik heb hier een boze ouder Jelle Smit of zo die moet zijn
zoon Roelof hebben
8. Dat dacht ik al. Geef maar door.
2. Met Jelle Smit, ik wil graag mijn zoon Roelof aan de lijn en rap
een beetje.
8. Dat zal niet gaan mijnheer. Gaat u maar even zitten want uw
zoon is net opgehaald door de politie IJsselland. Hij wordt
verdacht van moord op een 13 jarig meisje. Marietje of zo.

Dan trekt er een rood waas voor de ogen van onze anders zo rustige boer die vanmorgen nog vervuld was van “vrede op aarde” en dat soort gedachten. Een rood waas. Das erg. Alleen zwart is erger. Hij trekt de hele telefoon uit de muur, loopt naar de stal en geeft Marietje een geweldige trap.

Let nu even goed op allemaal want ik probeer altijd mijn verhalen een goede afloop geven;

Gelukkig maar dat ik dood ben denkt Marietje, anders stond ik op, liep ik de stal uit en dan kwam ik hier nooit weer.

Ontvangen: Goede voornemens

2008-12-10T14:31:00.004+01:00

Goede voornemens intrigeren mij enorm. Ik vind het interessant wát mensen zich voornemen (werken aan je lijf staat op één, relatie op twee en carrière op drie). Ik vind het interessant hóe mensen werken aan hun voornemens (we willen vaak te veel tegelijk en hebben een overdreven vertrouwen in wilskracht). En ik vind het interessant wat mensen gelóven rond goede voornemens en verandering. Geloven ze dat ze kunnen veranderen of juist niet?Met name dit laatste element, wat je gelooft, blijkt veel uit te maken.

De Amerikaanse hoogleraar Carol Dweck wijdde er in 2006 een mooi boek aan: Mindset. Kort samengevat: mensen die geloven dat hun mogelijkheden vastliggen, dat veranderen onmogelijk is (in Dwecks woorden: een 'fixed' mindset) proberen weinig nieuwe dingen uit, leren nauwelijks en bevestigen daarmee hun eigen overtuiging. Mensen die geloven dat verandering en groei wél mogelijk zijn (een 'growth' mindset) doen het tegenovergestelde.

Onze overtuigingen op het gebied van veranderen bepalen daarmee in hoge mate of ons leven zich in een opwaartse of neerwaartse spiraal ontwikkelt.Goed. Het is in veel gevallen dus voordelig om te geloven dat je kunt groeien en veranderen. Maar wat nu als je daar niet van overtuigd bent? Ook dat blijkt veranderbaar. Vier suggesties:

Leer meer over je brein: onze hersenen maken ons hele leven lang nieuwe verbindingen aan en ruimen oude op. Lees Het maakbare brein van neurologe Margriet Sitskoorn en verbaas je over de grote veranderbaarheid van je hersenen.
Leer van leerervaringen: denk terug aan iets wat je dacht niet te kunnen, maar tóch hebt geleerd. Bestudeer andere mensen die succesvol iets hebben veranderd wat eerst onmogelijk leek.
Realiseer je de implicaties van deze leerpunten: áls verandering echt mogelijk is, wat betekent een koerswijziging in 2009 dan voor je carrière of je relatie? Wat zijn de effecten over een jaar? Over vijf jaar?
Doe iets met deze leerpunten: probeer iets nieuws uit. Iets eenvoudigs waarvan je weet dat het gaat lukken. Hierdoor onderbouw je je nieuwe ideeën over verandering met persoonlijke ervaringen.

Heel eerlijk: ik ben géén geboren optimist. Tóch geloof ik dat 2009 een geweldig jaar wordt. Al was het alleen maar omdat ik weet dat dit beter voor me is.

van Ben Tiggelaar

Het gaat haar goed...

2008-12-06T23:57:00.003+01:00

Nooit zoveel reactie gehad op een weblog als de vorige keer.

"Om welke dochter ging het?"vroeg mijn moeder per mail. Ze is bijna 80 maar het web brengt ons steeds vaker met elkaar in contact. "Waarom ik niet meteen gebeld had?" wilde ze weten...

Wel nu voor iedereen en alles: Het gaat om de tweede... die je kunt vinden bij de filpjes van youtube... Toneelspelen is haar grootste hobby.

Reken maar dat ze met haar pink sneller geholpen wilde worden dan bij het bedienen in dit filmpje.... Boeven zijn het!.. maar als je oplet, snap je hoe ze redeneren, die kids van nu...!

Grondlegger en gebroken pinken

2008-12-03T23:59:00.003+01:00

Vandaag was Jannie E. op bezoek. In 2002 (wat gaat de tijd snel) hielp zij het Ichthus College met integraal personeelsbeleid. Ze liet ons ontdekken dat het beste voertuig voor verandering niet een doorwrocht onderwijsplan is maar de kwaliteit van de mensen die er aan werken. Lang geleden... maar van veel betekenis voor hoe Kees en ik naar onze scholen/mensen kijken en wat was het dus goed om haar weer te zien en te mogen vertellen wat we nu aan het doen zijn.

In de boeiende gesprekken die we hadden, kwam ook de herinnering aan vroeger goed aan bod. Ik weet nu nog dat Jannie ooit na een aanrijding met een motorrrijder bij ons aanschoof. Ze was ontdaan en in de war. De enige keer dat ik dat heb gezien, want was die mevoruw verder altijd helder!

In de auto naar VIA bespraken we het voorval. De impact die het op haar had en de gevolgen. Ik heb altijd gevonden dat daardoor een eind is gekomen aan onze werkrelatie. Ze zit nu als schoolleider in het zuiden van het land en haar collega's hebben, denk ik, nog niet in de verste verte een idee van wat ze kan betekenen. "Man zou ze hier wonen. We zouden haar meteen een baan aanbieden...!!!!

In mijn enthousiasme voor Jannie en wat wij haar wilden vertellen , vergat ik vandaag mijn telefoon uit het oog. Normaal gesproken niet ernstig maar vandaag rampzalig. Want terwijl ik sprak, was het mijn dochter die haar pink brak bij gym .

... en dan moet je mee naar het ziekenhuis.....dat lukte niet, net als toen met Jannie en de motorrrijder.... Maar in beide gevallen kwam het goed door anderen.

"Je hoeft immers niet alles zelf te doen om het goed te laten verlopen! "

Vertalen een kunst?

2008-11-24T07:48:00.007+01:00

Op dit moment maken we voor het centre voor Sports and Education digitale versies van lesbrieven die de leerlingen daar gebruiken. Dat doen o.a. mijn kinderen en ze zijn er snel in. Toch nog nuttig die zapgeneratie en dat voor lage lonen...

Bovendien steek ik wat van ze op. Ze vinden de manier waarop we digitaliseren maar niks. Ze brengen me daarom in aanraking met dingen die in hun ogen leuker zijn en minstens zo leerzaam. Zo vonden zij de applets voor wiskunde waarin je stap voor stap leert werken met een geodriehoek en ook een vertaalmachine waarmee je brieven en teksten kunt vertalen:

http://www2.worldlingo.com/nl/products_services/computer_translation.html

Je hoeft er niets voor te doen. Knip je tekst en plak hem op de juiste plaats. De vertaling van het deze zin wordt:

You must occur nothing there. Cut you text and paste at the correct place. The translation of this sentence becomes:
Tu ne dois présenter rien. Couper tu le texte et la brame lui à l'endroit correct. La traduction de cette phrase est:
Sie müssen dort auftreten nichts. Schneiden Sie Sie Text und plak er am korrekten Platz. Die übersetzung dieser Richtung wird:
Usted debe ocurrir nada allí. Córtele texto y plak él en el lugar correcto. La traducción de este sentido se convierte

Leuk, vooral ook door de fouten die optreden maar behulpzaam ook want als eerste klasser van vroeger had ik in geen enkele taal een begin kunnen maken..

Maar voor gebruik op school geldt hetzelfde als voor mij bij het begeleiden van het digitaliseren: Wel blijven opletten wat ze doen en hoe ze het gebruiken....

Het oudste lid van de zapgeneratie

2008-11-20T20:07:00.008+01:00

Wel eens gehoord van de zapgeneratie? De generatie van 12 tot 20 jaar die nauwelijks blijft hangen bij één programma en veel vaker televisie kijkt via internet. Beelden en beeldtaal begrijpen ze als geen ander maar van een boek lezen, hebben ze geen kaas gegeten.

In het onderwijs maken leraren zich daar zorgen over. Zij begrijpen niet dat je al zappend informatie kunt verwerven. Plakken en knippen, is in hun ogen ongeoorloofd maar tegelijkertijd wel de manier waarop deze generatie kennis creëert.

Wat ziet een leraar als hij deze generatie ziet TV-kijken? Zoiets als: nou mensen dit is dus ... *zap*... gewelidge nieuwe .. *zap*...jodelie jodelie ..*zap*...voor de zap generatie ..*zap*vogel... *zap*...zonder totalitair systeem ..*zap*...overweldigende brutaliteit van de kana ..*zap*...Yo Yo Yo ...*zap*...Bouwsteen van de de oude wereld ... *zap*

Maar uit onderzoek blijkt dat de zapgeneratie op deze manier wel degelijk informatie opneemt en zelfs instaat is een aantal belangrijke lijnen te trekken en waarderingen uit te spreken over de wijze waarop is gefilmd.

"Onzin, waanzin", roepen de oudere generaties. Maar is het eigenlijk wel zo gek? Ik heb er zelf nooit veel tegen gehad. Ik leer nu sneller dan vroeger dankzij de middelen die ik gebruik. Ze passen mij beter dan ooit. Van die werkwijze ben ik geen domme jongen geworden maar juist een slimmere...!

Ben ik dan te vroeg geboren? Nee eigenlijk niet. Dat geldt vooral voor mijn vader. Hij heeft nooit gewerkt met de computer. Hij vertrouwde ze niet eens en vond altijd dat hij beter kon roosteren dan die computer van zijn opvolger. Maar in de beschrijving van zappende TV-kijker herken ik hem als geen ander. Hij keek drie programma's tegelijkertijd, luisterde ondertussen naar klassieke muziek, las een boek en speelde een spelletje schaak.

Hoe hield hij zijn hoofd er bij? Ik heb het nooit begrepen maar wil wel gezegd hebben dat hij graag discussieerde met de sectie Nederlands over literatuur. Daarin vroeg hem nooit iemand of hij alles wel gelezen had. Ik weet zeker van niet maar niemand die dat ooit heeft kunnnen merken aan de kwaliteit van zijn bijdrage in het gesprek. Met name over de structuur van boeken kon hij ze allemaal aan. Het was immers een echte wiskunde-man.

Is hij dan het eerste lid van deze nieuwe generatie of zou zijn vader ook zo zijn geweest?

Spraakverwarring...?

2008-11-18T14:30:00.003+01:00

Jorg Radstake (Windesheim) gebruikte tijdens de sportconferentie in Papendal een filmpje om duidelijk te maken hoe zender en ontvanger elkaar kunnen missen.

Geef toe... amusant en doodvermoeiend als je erzelf in zit!

Schoolvoorbeeld....

2008-11-13T07:51:00.004+01:00

Een feestje.. Bezoekers van het Arbocongres voor het voortgezet onderwijs ‘Nu in de praktijk’ hebben de arbo -aanpak van SSCO tot de meest inspirerende aanpak gekozen. Het congres en de verkiezing van het ‘Beste Schoolvoorbeeld 2008’ zijn een initiatief van kennis- en adviescentrum Arbo-VO.

Net als de bezoekers van het congres was de jury zeer enthousiast over de initiatieven van SSCO. Juryvoorzitter Jo Simons, secretaris van de adviesraad van Arbo-VO: “We zijn er bijzonder van gecharmeerd dat zelf een expertisecentrum is opgezet. Dat wil namelijk zeggen dat arbo echt een plek heeft gekregen in de organisatie. Dit is echt een schoolvoorbeeld van goed werkgeverschap. Het raakt de zachte, mensgerichte kant van de arbo.” Ans Witjes, hoofd P&O van SSCO nam de geldprijs van 2.500 euro in ontvangst, vrij te besteden aan een project ter verbetering van de arbeidsomstandigheden op de school.

Uit het persbericht lees ik dat het winnende schoolvoorbeeld van SSCO verschillende arbo-aspecten raakt die invloed hebben op de werkdruk, agressie en de balans tussen werk en privéleven. Er is een Centrum Voor Leren en Ontwikkeling, aandacht voor generatiemanagement en vitaliteitbeleid, er is een psycholoog in dienst, elke locatie heeft een eigen vertrouwenspersoon en eenmaal per jaar houdt de SSCO een medewerkers-tevredenheidonderzoek.

Knap hè! ... van Ans en alle anderen die er aan werken. Gek hè?...dat je de aandacht van anderen nodig hebt om weer te weten hoe bijzonder die aanpak is. We gaan een feestje vieren!

Onderwijsraad en variatie

2008-11-06T08:35:00.005+01:00

Naar aanleiding van mijn blog van vorige week over vertrouwen , mailde iemand me met de opmerking dat ik dat geluid ook maar eens landelijk moest gaan afgeven. De inhoud was hem uit het hart gegrepen.

Nu doet zich in mijn werk regelmatig de mogelijkheid voor om iets te zeggen of een signaal af te geven. Dus zo gezegd, zo gedaan... Zo ontvingen Kees kortgeleden de onderwijsraad. Zij doen op dit moment onderzoek naar de vraag of grootschalige besturen de variatie in het onderwijs doen afnemen of juist doen toenemen. Daar vinden Kees en ik wel iets van. Begrippen als lokale verankering en schoolprofielen en onderwijsconcepten zoals VIA, TalentStad, Jenaplan en het Center voor Sport and Education maken duidelijk hoe wij als bestuur graag willen bijdragen aan variatie...

Om dat ook aan de onderwijsraad te laten zien ontvingen we hen in IJsselmuiden en bij het praktijkonderwijs in VIA. Om zo veel mogelijk afstand te nemen van het landelijk beeld dat bestuurders vooral in te grote auto's door de regio scheuren, had ik Kees voorgesteld met me mee te rijden in mijn ondermodale Fiat. Een geweldig idee tot dat bleek dat onze bezoekers per trein naar Kampen waren gekomen en ik hen achterin de krappe Fiat tussen locaties en terug naar het station mocht brengen. Maar ach: Het punt was goed gezet.

De gesprekken waren boeiend en het begrip vertrouwen kwam rond schaalgrootte en controle al snel om de hoek kijken. In dat verband heb ik ook zelf ademloos geluisterd naar de teamleiders die het woord voerden. Zij lieten zien zelf verantwoordelijk te zijn en te weten bij wie ze hoorden. De besturingsfilosofie van onze instelling hoefde ik niet uit te leggen, dat lieten zij zien. Wat was ik trots!

Vertrouwen moet je winnen en kun je krijgen door de goede dingen te delen. Besturen kunnen daarin bijdragen door de juiste mensen met elkaar in aanraking te brengen.

Meer dan 15 jaar terug...

2008-11-05T23:47:00.001+01:00

Toen ik het blogje over de volle kerk nog eens na las, bedacht ik me het volgende:

In 1991(?) bezocht ik een leergang "invoering basisvorming". Toen een hot-item in onderwijsland. In de aftrapbijeenkomst schetste de begeleider twee mogelijke aanpakken. In de eerste variant hield de rector een enthousiasmerend verhaal en bepaalde hij het team bij de eigen deskundigheid. Zij gingen de basisvorming vormgeven en werden gevraagd hun gewaardeerde inbreng te geven. In de tweede variant nam de directie stelling, liet een blauwdruk ontwikkelen door een werkgroep en gaf de gewenste inrichting mee aan het docententeam.

Ik weet nog dat ik met de eerste variant niets had. Ik vond het zwak en onvoldoende verbonden met de doelstelling. Nee, de basisvorming vroeg om een heldere stellingname die aanpak zou leiden tot loyaal participerende medewerkers...

Nu schrijf ik in mijn laatste blog over de samenwerkende kerken en zeg ik dat ik geniet van het proces en de particpatie van alle mensen.

Wat is er gebeurd...? Ben ik ouder en wijzer... of is het makkelijker om anderen te laten werken als je er minder verstand van hebt....?

Om met de Caluwe te spreken: "Ik ben van blauw via groen naar wit gegaan...

Een volle kerk

2008-11-04T08:14:00.004+01:00

Ik ben voorzitter van een commissie die de praktische organisatie verzorgt van gezamenlijke kerkdiensten voor drie wijkgemeenten van de Gereformeerd Synodale en Hervormde kerk. In die commissie prachtige mensen die met elkaar wat teweeg kunnen brengen in een proces dat stapje voor stapje gaat. Het is en blijft immers Kampen.

Als voorzitter geniet ik vooral van het proces dat we met elkaar doorlopen. Bij de start kregen we van het triomoderama een stevige blauwdruk mee, maar al snel ontdekten we dat "gewoon doen"en "iedereen betrokken houden" ook een aanpak is.

We nodigden daarom op 25 septemeber iedereen die verantwoordelijkheid heeft bij de kerkdiensten uit. Dat deden we in VIA nog voor de officiele opening. Iedereen wilde daar wel een kijkje nemen en dus was de opkomst, ook door de geweldige uitnodiging, groot.

We vertelden wat er stond te gebeuren en dat het 2 november zou gaan beginnen. Het probleem was immers niet groter dan dat er drie verschillende werkwijzen moeten worden bijeengebracht. We zeiden ook dat wij als commissie er natuurlijk minder verstand van hadden dan iedereen die al betrokken was bij de kerkdiensten. Of iedereen dus wilde helpen er een succes van te maken. Natuurlijk waren er mensen die het veel te snel vonden gaan maar er waren er net zo veel die er wel wat in zagen en omdat ze elkaar ontmoetten, staken ze elkaar aan.

Zondag jl. was de eerste gemeenschappelijke dienst. Met zijn allen naar de Burgwalkerk. En laat ik het maar meteen zeggen: De thuisblijvers hebben wat gemist. Met ruim 1000 mensen in de kerk zitten. Ik heb het alleen in mijn vroege jeugd nog mogen meemaken. Het was een prachtige dienst. Dat hoorde ik van alle kanten: links en rechts, jongeren en ouderen, hervormd, gereformeerd. Zoveel mensen, zoveel enthousiasme.

Een van de commissieleden mailde me daarna: En 't was vanmorgen ook prachtig om te zien hoe Lubert zat te glimmen, en hoe Arend af en toe als een veldheer zijn blik over de troepen liet glijden... Jongens, jongens (v/m), wat een feest!

Ter lering: Organiseer enthousiasme, blijf betrokken en geniet van wat je met elkaar bereikt.

Nooit gedacht dat ik ooit zo in een kerkdienst zou zitten!

Gemist..... maar wel gezien

2008-11-03T00:18:00.010+01:00

Nooit kunnen denken dat ik die kans voorbij zou laten gaan.... Op 29 oktober trad Jethro Tull op in de IJsselhallen en ik was er niet bij! Mijn hele leven lang ben ik al gek van die band. Nooit gezien, vroeger te duur en nu zo maar voorbij laten gaan....

Jethro Tull is een Britse Grammy Award winnaar en progressieve rockband uit Blackpool, opgericht in 1968. Hun muziek is herkenbaar aan de opmerkelijke zangstijl en het unieke dwarsfluitwerk van voorman Ian Anderson, aan de ongewone en vaak complexe liedconstructies en aan de intelligente teksten. Hun muziek, gestart als blues met een experimentele inslag, heeft onomstotelijk invloeden van klassieke muziek, hardrock en alternatieve rock, alsmede Aziatische en Keltische folkmuziek. Hierdoor is moeilijk andere muzikanten aan te wijzen die soortgelijke muziek maken.

Opvallend kenmerk van Jethro Tull is dat voorman Anderson bijna alleen akoestische instrumenten speelt: de "un-plugged guy in a medium to heavy rockband". De bekendste nummers van de groep stammen uit eind jaren zestig en de vroege jaren zeventig: 'Thick as a brick', Locomotive breath' en 'Bourree'.

Mijn vader waardeerde de klassieke en jazz invloeden bij Tull. Bouree vond 'ie leuk want het was van Bach maar helemaal verrukt was hij van "By kind permission of" een klassieke jazz variatie. Ik hield vooral van "A Passion play" een zwaar stuk dat twee plaatkanten besloeg. We konden nooit dichter bij elkaar komen. Maar hoe kan de tijd veranderen... In plaats van Tull was ik zondag bij Midas.

Ook al is hij er niet meer. Ik sta nu dichter bij mijn pa dan ooit.

Slechte cijfers geven geen verbetering

2008-10-29T11:10:00.001+01:00

In Trouw lees ik deze week een artikel over het effect van rapportcijfers in de zorg.

Geef ziekenhuizen rapportcijfers en de ’onvoldoendes’ gaan vanzelf beter hun best doen. Ze worden er immers op aangesproken door de inspectie én door hun patiënten. Althans, dat is de theorie. Maar werkt het ook zo in de praktijk?

Maar ten dele, blijkt uit recent in Medisch Contact gepubliceerd onderzoek van VU medisch centrum bij zes ziekenhuizen in de regio Amsterdam, naar het gebruik van de zogeheten basisset prestatie-indicatoren.

Het belangrijkste effect lijkt dat de ziekenhuizen er aan gewend zijn geraakt dat ze met de billen bloot moeten. Ze blijken steeds vaker het gevraagde te registreren en dus daadwerkelijk cijfers te kunnen leveren.
Paradoxaal genoeg blijkt echter dat matige scores op bepaalde prestatie-indicatoren voor ziekenhuizen nog nauwelijks aanleiding zijn geweest om op die gebieden specifieke verbeterprojecten te beginnen. Ziekenhuizen gebruiken de cijfers vooral om verantwoording af te leggen bij de IGZ. De invloed op de kwaliteit van de zorg lijkt nog beperkt.

Voorlopig lijkt het effect op structuur dus groter dan op de kwaliteit van de zorg.... en dan...slecht presterende ziekenhuizen krijgen door hun slechte scores minder patienten. Wie wil er nu nog naar de Flevomeerziekenhuizen? Daardoor moeten deze ziekenhuizen straks met minder personeel verbetering nastreven.

In het onderwijs weten we al langer dat cijfers op zich kinderen niet beter maken. Een te eenzijdige focus op resultaat leidt zelfs tot een gebrek aan continuiteit, blijkt maar weer!

Finland(5): Terug in Nederland

2008-10-26T23:37:00.005+01:00

Bij thuiskomst lees ik in de krant dat van Bijsterveldt de kwaliteit van het voortgezet onderwijs gaat verbeteren door het eindexamen in de toekomst strenger te beoordelen. De staatssecretaris wil met de strengere eisen de aansluiting op het vervolgonderwijs verbeteren en de verschillen in resultaten tussen de schoolexamens en het centraal examen aanpakken.

Vanaf het schooljaar 2011/2012 moet voor het centraal examen een voldoende worden gehaald. Scholieren kunnen een onvoldoende tijdens het centraal examen nu nog compenseren met een goed cijfer voor het schoolexamen.

Het Landelijk Aktie Komitee Scholieren (Laks) is de eerste die reageert en meteen de angel uit de discussie haalt. Volgens de scholierenorganisatie is het goed dat de bewindsvrouw de kwaliteit van het onderwijs wil verbeteren, maar zou Van Bijsterveldt beter geld kunnen uittrekken om het niveau van het onderwijs te verbeteren.

Ik moet eerlijk bekennen dat ik langzamerhand zo zat ben van de manier waarop we in Nederland met elkaar omgaan. In de hele discussie speelt namelijk niet alleen de wens van kwaliteitsverbetering een rol, maar vooral ook het vermoeden dat scholen frauderen in het schoolexamen.

O foei, wat doen die slechte docenten toch allemaal? Die rommelen hun leerlingen er doorheen met te makkelijke SE's en hebben geen oog voor de kwaliteit van ons onderwijs. En dan die bestuurders van die grote instellingen die maken er helemaal een potje van...

Dat er in het SE andere inhouden worden getoets dan in het CE zijn we al lang vergeten. Dat het concentreren op het CE leidt tot een versmalling van ons onderwijs kunnen we niet eens navertellen. Nee, liever hebben we gelijk, sluiten we de ogen voor de nuance en menen we een kwaliteitsbverbetering te realiseren met een ferme uitspraak over het eindresultaat.

Dat daarin bij het publiek beelden ontstaan, is niet onze verantwoordelijkheid. Dan moeten de professionals het maar beter doen! Als je net uit Finland komt waar het onderwijs nog hoog staat aangeschreven, is zo'n krantebericht vol met Nederlandse domheid moeilijk te verteren. Dat bewindsvrouwen er in stappen en de publieke opinie de inhoud bepaalt, is onuitstaanbaar. Dat het bijeffect een dalend aanzien voor het onderwijs is, is contra productief.

Nee, in mijn ogen is het allemaal een gebrek aan vertrouwen. Vertrouwen als voorwaarde. Ik weet dat je vertrouwen moet verdienen, maar dat kan als het je wordt gegeven. We doen daar in Nederland veel te weinig mee.

Jan Jaap van der Wal zei het in zijn laatste show "zonder band" treffend: In de grond van de zaak deugen mensen. Ik heb niet de verwachting dat een van jullie opstaat en met een geweer gaat schieten. Ik vertrouw jullie en mezelf wel. We gaan geen gekke dingen doen. Laten we daar van uitgaan en voorkomen dat we beleid maken op een mogelijk uitzondering.

In mijn ogen geldt dat ook voor de casus van het examen of niet dan...?

Finland(4): Akeem Scott

2008-10-25T15:19:00.006+01:00

Op de vroege morgen bezoeken we op vrijdag een basketballtraining. We worden voorgesteld aan een aantal jeugdspelers die tijdens de training met speels gemak vanuit elke stand en angle de basket weten te treffen. Skills gaan vooraf...

Simo vertelt ons dat die avond zijn oude team in Helsinki de Finse kampioen Tapiolan Honka treft. Hij kan er niet naar toe. Huiselijke verplichtingen tellen ook bij hem zwaar... maar als ie zou kunnnen dan zou die gaan. Met zo'n aankondiging kunnen we niet anders dan gaan.

Na verbluft te zijn van de faciliteiten en de toegangsprijzen (€20,-- p.p) bekijken we de wedstrijd. Amusument van de bovenste plank. Twee coaches die nooit zouden kunnen voldoen aan de vijf waarden van Landstede, moedigen hun teams hartstochtelijk aan. Patronen zijn er in het veld nauwelijks te herkennen maar de passie is er niet minder om.

Basketball kent, ook in Finland, een flinke Amerikaans inbreng. Deze Amerikanen geven al helemaal niet de indruk een plan te volgen. Ze doen hun ding en lopen rond alsof ze zelf het spelletje hebben uitgevonden. Ik kan me niet voorstellen dat ze ook maar een aanwijzing horen.
Sterspeler van die avond Akeem Scott, watervlug, graag alleen en succesvol. Het is zijn naam die ik in alle Finse woordenbrij steeds opnieuw hoor.

Net niet coast to coast maar dan toch AKEEEM SCOTT....de speaker schreeuwt...

Finland(3): Sari Multala

2008-10-24T23:12:00.000+01:00

Elke school heeft ze, succesvolle leerlingen of ex-leerlingen. Ze zijn het visitekaartje van je school en als ze uitblinken in het profiel van de school, zijn ze belangrijke ambasadeurs. Ze zijn het levende bewijs dat de school er toe doet...

Mäkelänrinne Sports High School kent een hele lijst van succesvolle topsporters die ooit de school bezochten. Van paralypisch tot olypisch, van europees tot wereldsucces. Elk jaar wordt een van hen verkozen tot ambasadeur van het jaar. Dit jaar viel de eer te beurt aan Sari Multala, zilver op het WK van 2007 en goud op het EK zeilen. (Laser-Radial)

.. en dat moet worden gevierd en dus stroomden de studenten binnen...

Na een Finse toespraak van 10 minuten waarvan ik echt niets begreep en een dankwoord van de sporter waarvan ik vermoed dat de bijdrage van de school in haar succes werd belicht, volgende een afsluitend spel. Een grand finale om nooit te vergeten. Een blijvend symbool voor het geduld en de beleefdheid van de studenten van deze Finse school.

Ook wij, de buitenlandse gasten, kregen een rol. Voor we het wisten stonden we met drie teams met speelgoedbeestjes te mikken op een scorebord. Een onbenulliger spel heb ik nog nooit aan meegedaan en de meeste studenten hebben er door de drukte weinig van kunnen zien maar ze bleven wel keurig zitten en bedankten met een applausje.

Vreemde gewaarwording maar wel een bevestiging van het feit dat ambasadeurs een belangrijke rol spelen en je je feestjes moet vieren. Hoe onbenullig ook.

O ja, natuurlijk wel gewonnen en Thomas had de hoogste score....